Interview Mantah: Een Aha-erlebnis Te Diksmuide

Artiest: Mantah

Geïnterviewden: Sven Herssens (vocals), Bart Vandeportaele (guitar & backing vocals)

Interview afgenomen op: Alcatraz 2026

Label: Polderrecords

Het West-Vlaamse Mantah werd deze zomer onstuitbaar opgestuwd in de vaart der volkeren. Met een knalprestatie op de mainstage van Graspop en een derde fel gesmaakt optreden op Alcatraz beleefden ze een grand cru festivalseizoen. Wie gedacht had dat zulk succes een band ertoe zou brengen om zich bij de veelheid aan interviews te beperken tot een ingestudeerd promopraatje vergist zich echter deerlijk. Heerlijk eerlijk lieten vocalist Sven en gitarist Bart ons in de diepste zielenroerselen van Mantah kijken tijdens een uitgebreid gesprek.

Tenzij ik mij vergis is dit jullie derde verschijning op Alcatraz, went dat ooit?

Sven: nee, want we blijven verbaasd over het feit dat we elke keer weer een stapje omhoog zetten. De eerste keer was het vooral van ‘wow, we staan op Alcatraz’, de tweede keer was het al op een grotere stage en deze derde keer was nog groter en straffer.
Bart: je moet altijd proberen de vorige passage te overtreffen. Daarom hebben we er vandaag die pyro en confetti bijgehaald om er een groot feest van te maken. Op die manier blijft het altijd spannend. Vandaag was het spannend omdat we nog nooit met special effects hebben gewerkt en dat is wel een extra factor om mee rekening te houden.
Sven: we wilden het showelement een beetje een upgrade geven en dat brengt wel een risico mee. Werkt het technisch maar werkt het ook voor het publiek?
Bart: en er is ook nog een risico van een heel andere orde want je werkt met vlammen dus je moet wel een beetje in het oog houden of er niemand per ongeluk te dicht bij zo’n hittebron staat en brandwonden oploopt. Ik zou niet graag hebben dat een bandlid zijn haar afgefikt wordt, of erger.

Zelfs James Hetfield heeft dat ooit voorgehad.

Bart: juist, bij ‘Fade To Black’ in het jaar 1988 als ik mij niet vergis en hij heeft daarna heel lang moeten spelen met een brace en dan is John Marshall ingevallen op gitaar denk ik. (Bewonderende blikken van Sven) Sorry, ik ben een echte Metallica-nerd (lacht).

En dan hebben jullie nog op een festivalletje gespeeld dit jaar, ergens ter hoogte van de fijne gemeente Dessel… is dat al wat ingezonken?

Sven: voor mij nog niet helemaal eerlijk gezegd.
Bart: het was een nerveus ding eigenlijk. We hebben een goede show gespeeld denk ik maar er was heel veel nervositeit in de aanloop. Wij hebben vaak het gevoel dat wij gewone jongens uit het publiek zijn die bijna per toeval de juiste pasjes hebben gekregen om op Alcatraz te spelen en dan ook nog eens op het podium van Graspop belanden. Wij hebben allemaal ons ding al gedaan in de muziekwereld maar mainstage Graspop, dat is toch plots van een heel andere orde. Je komt daar toe en iedereen is sowieso al vrij zenuwachtig en dan hadden we ook nog eens enorm veel technische shit die dag. Zaken waar we al jaren geen problemen mee hebben werkten die dag plots niet. Tot enkele minuten voor de show hebben we heel onze bedrading moeten herdoen want alles wat draadloos was werkte niet die dag waardoor we extra kabels hebben moeten leggen. Pas twee minuten voor het optreden was alles in orde en dan moet je die knop kunnen omdraaien. Dat hebben we dan ook wel gedaan maar het blijft toch een beetje nazinderen. Dus, goeie gig maar door de nerveuze aanloop hebben we er misschien niet 100% van kunnen genieten.

Misschien is dat ook een voordeel; je bent zo bezig met het technische gedoe dat je niet bezig bent met ‘shit, ik sta hier sebiet op de mainstage van Graspop!’.

Bart: als je het zo bekijkt, misschien wel ja.
Sven: wat zeker een voordeel was, we hebben tijd genoeg gehad om aan het podium te wennen en prospectie te doen. Je staat nog alleen op dat podium met een lege wei voor je. Ik heb daar wel nood aan. Moest het omgekeerd zijn en je meteen je show moest spelen zonder eerst dat moment gehad te hebben, het zou veel moeilijker geweest zijn. Nu wist ik hoe de stage er uit zag, wat de afstanden waren, het gevoel krijgen dat je de weg kent op dat podium.

Mainstage Graspop betekent ook dat er andere aspecten bijkomen; media-aandacht van VRT en VTM, artikels in alle grote kranten, plots ziet heel Vlaanderen: dit is serieus…

Sven: je merkt dat heel erg, die enorme exposure die je plots krijgt. Mensen hebben ons in prime time op het nieuws gezien he, dat bereik is ongelofelijk. Mensen die niet persé van de muziek houden kennen ons nu plots ook.
Bart: nationale televisie is nog van een heel andere orde dan de geschreven pers, het is heel direct en voor een gigantisch publiek. Maar dat is ook snel terug weg, ik ben iemand die alles plat relativeert. We hebben wel die exposure gehad maar de week daarop daalt dat weer en zijn er weer andere dingen waarmee de mensen bezig zijn. Maar we zijn enorm dankbaar, onze PR-mensen Mike en Pieter hebben dat super gedaan. Die gasten hebben zich echt uit de naad gewerkt om dat allemaal te realiseren voor ons. Als er één ding zeker in dit interview moet vermeld worden is het wel dat: dank aan Pieter, dank aan Mike om dat mogelijk te maken.
Sven: het is wel belangrijk dat dat een keer gezegd wordt want voor hetzelfde geld speel je op de mainstage en is er niks van omkadering rond. Dan doe je gewoon je ding op het podium en heb je als enige extra nog de livestream maar blijft het daar ook bij. Maar er kwamen dat interviews bij met Metal Hammer Spanje, StuBru kwam erbij, GMM Tv, De Morgen, … noem maar op.

Alles komt daardoor in een stroomversnelling, hebben jullie het gevoel dat je nog kan volgen?

Sven: voorlopig wel omdat het nog vrij stil blijft en dat is ook normaal in de zomer. Persoonlijk ben ik dus benieuwd wat het effect op iets langere termijn gaat zijn, wat ervan gaat doorstromen wanneer het festivalseizoen is afgelopen. Er is een vuurbal afgeschoten maar je weet niet waar die gaat landen en ik ben benieuwd welke impact die gaat hebben. Gaat het iets geven? Voor hetzelfde geld dooft het ook gewoon terug uit.

Hoe is dat voor jullie omgeving, hoe kijkt die naar die plotse versnelling?

Sven: mmm, daar krijgen we inderdaad soms wel wat opmerkingen over.
Bart: ik ga heel eerlijk zijn. Ik kom uit een bandje genaamd Spoil Engine, de reden dat ik daarmee gestopt ben is net omdat het te snel ging en te veel werd. En ik ben dan een band gestart gestart met vrienden. Sven ken ik al meer dan twintig jaar, met hem had ik in het verleden al samengespeeld. Met onze bassist Bert zat ik samen op de speelplaats van de middelbare school naar nu-metal te luisteren en ideeën te delen, wij waren zot van Il Nino. De bedoeling was om met die vrienden gewoon muziek te maken en dan calculeer je dit alles gewoon niet in. (Nadrukkelijk) Je calculeert dit niet in. We wilden gewoon fun maken en muziek spelen waarvan we niet wisten of ze daar in België op zaten te wachten of klaar voor waren. Ik herinner mij dat we over bepaalde nummers nog discussie hebben gehad omdat ze misschien te soft zouden zijn en we er commentaar op zouden kunnen krijgen. Gewoon een groepje vrienden dus die zonder veel verwachting aan iets begonnen en het is dus wel verrassend wat er nu allemaal gebeurt. Laten we daar niet onnozel over doen, dit is niet iets wat we verwacht hadden. Niet ik, niet Sven, niemand van ons.

Ooit stond ik -lang geleden- ook op dat soort speelplaats. Maar er lijkt mij sindsdien wel iets veranderd in de Belgische metalscène, de onderlinge jaloezie lijkt compleet verdwenen, wie succes heeft wordt niet langer bekeken als een commerciële hoer.

Bart (overtuigd en nadrukkelijk): het is weg! Ik heb het daarnet nog gezegd in een ander interview; wij kunnen niet verder weg staan van bands als Psychonaut of Ronker, daar is nul overlapping qua vibes of sfeer maar iedereen komt mekaar hier tegen en ondersteunt mekaar. Er worden complimenten gegeven over de shows, er wordt geknuffeld backstage, iedereen gunt elkaar zijn succes. Wat ook terecht is trouwens. Ik voel een heel andere sfeer dan 15 jaar geleden, iedereen voelt het.
Sven: de gunfactor is echt enorm.
Bart: en we hebben elkaar ook nodig. Een festival als Alcatraz is natuurlijk fantastisch want hier worden al die Belgische bands samen gebracht, respect voor de organisatie dat ze dat willen en durven doen. Als wij aankondigingen zien van shows en we zien op de affiche een Belgische band staan dan is er geen jaloezie in de zin van ‘waarom staan wij daar niet’ maar wel het gevoel ‘geweldig dat die gasten dat binnenhalen’ en dat meen ik echt. Hang een camera in ons repetitiekot, dat is de manier waarop wij over onze collega’s praten. Neem nu Ronker, die staan daar op Boomtown tijdens de Gentse Feesten, vette show, wij hebben echt tegen elkaar gezegd ‘hoe cool is dat voor die gasten zeg’. Zoals Sven zei, de gunfactor is heel wat groter dan vroeger.

Dat heeft een mooi neveneffect, het etiket ‘Belgische metal’ is een keurmerk geworden, het is ooit anders geweest.

Sven: dat vind ik nu ook, dat keurmerk klopt helemaal. De term ‘België’ heeft in de muziekwereld echt wel een waarde. Brutus, Amenra, Aborted, Evil Invaders, … allemaal heel verschillende bands die internationaal al heel veel betekend hebben en nog betekenen.
Bart: die bands die genoemd worden en internationaal doorbreken, geen discussie over; megakwaliteit. Maar kijk ook eens wat er momenteel binnen onze landsgrenzen allemaal rondloopt, ook die kwaliteit is megagoed ondanks het feit dat ze misschien in het buitenland nog geen belletje doen rinkelen. Ik heb hier Hope As A Weapon gezien, what the fuck man, zo straf. Of X-Pozed die van elk optreden een feestje maken, … het is echt waanzinnig hoe groot die overvloed aan stijlen en bands is…
Sven: … en qua niveau ook, als je dan vergelijkt tussen vroeger en nu is het naar mijn gevoel ook allemaal veel sterker geworden, veel professioneler ook met een deftige productie, videoclips, … . Wat ook wel leuk is; wij hebben er als band bewust voor gekozen om ook lokaal te blijven als het gaat over artwork, plaat, … gelijk wat. We willen daarmee ook wel een statement maken dat we ook voor al die andere zaken die rond de muziek zelf hangen ongelofelijk veel kwaliteit hebben rondlopen in eigen land. We hoeven niet naar een gerenommeerde studio in het buitenland gaan puur omwille van de naam wanneer je binnen een straal van 30 kilometer dezelfde kwaliteit kan vinden.
Bart: de kerel die ons artwork doet komt uit fucking Izegem, ons label zit drie straten verder en waarom ook niet?
Sven: elk label, elke studio waar dan ook ter wereld is ook ooit begonnen als een wild idee, waarom zou het dan in ons land niet lukken? Neem Polderrecords, dat is top he! En Tom is bovendien een crème van een gast, hij loopt hier trouwens ook rond, dat bedoel ik dus met die community, we zijn er voor elkaar en we ondersteunen elkaar waar mogelijk. Ik ben er zeker van dat door die onderlinge support er vandaag fans van Ronker ons zijn komen checken en omgekeerd, ondanks het feit dat we heel verschillende muziek maken. We merken trouwens dat de fans vandaag veel makkelijker verschillende genres durven combineren en appreciëren.

Dat is een interessante evolutie want ik zie dat ook bij mijn dochter; zij combineert Lorna Shore met Fleetwood Mac of Duitse pop met Satyricon, terwijl ik als oudere metalhead vaak nog vastzit in mijn afgelijnde genres.

Sven: gek he, hoe dat op korte tijd zo grondig veranderd is? We zien dat ook bij fans van ons die Mantah combineren met muziek die mijlenver van ons staat, soms zelfs niets met metal te maken heeft.
Bart: dat heeft toch veel te maken met social media waarbij er van de hak op de tak wordt gesprongen. Jonge gasten liggen er echt niet meer van wakker dat er verschillende stijlen en subgenres zijn. Alles is maar één swipe van elkaar verwijderd.
Sven: maar er moet dan toch iets zijn dat hen triggert? Het kan wel van het één in het ander zijn maar zou er geen rode draad te vinden zijn die keuzes, hoe kort ook? Als is het melodie of emotie of weet ik wat.
Bart: hebben die gasten dat ook niet gewoon nodig tegenwoordig, een behoefte aan constante prikkels? Ik heb een tienerzoon en een tienerdochter in spé en die swipen constant en alles is cool. En als wij daarbij kunnen horen, des te beter.

Terug naar Mantah en dan vooral naar jullie geluid, een sterk nineties nu-metal vibe zonder een blinde kopie te zijn. Op welk moment hadden jullie zelf door: dit is ONS geluid, dit is Mantah?

Bart: ik had nog een paar demo’s liggen van mijn vorige band die eigenlijk daar niet goed pasten in het geheel. Er zaten heel goede dingen tussen waarvan ik dacht dat er echt wel potentieel in zat om een publiek te bereiken maar misschien niet met die band. Er zat daar al veel nu-metal en metalcore in maar ik wist nog niet goed hoe we daar mee verder konden.
Sven: maar ook nog wel heel erg met een geluid dat aan Spoil Engine deed denken. Ik heb daar dan wat vocals op gedaan met nog heel sterk die clean/scream afwisseling. Maar op een gegeven moment deed ik iets met mijn stem op die muziek waarvan Bart zei: dat is het!
Bart: ik herinner mij zelfs nog het specifieke moment. Het was tijdens corona en ik was aan het wandelen met mijn vrouw en kinderen in een natuurgebied, dat mocht toen nog net (lacht). En ik kreeg tijdens die wandeling iets binnen van Bart. Let wel, we hadden toen al heel veel dingen geprobeerd maar het was telkens toch niet helemaal wat we zochten. Ik zie mij dus nog lopen daar in Diksmuide, in De Blankaart, ik weet zelfs nog op welke exacte plek ik toen was, ter hoogte van het kasteel.  Die song van Bart kwam binnen, met een hele complexe riff waarvan ik dacht dat een melodische zanger als Sven er weinig mee zou zijn, maar hij zong dus boven die riff zijn eigen ding. Op een Jonathan Davis-achtige manier over een stoere metalcore riff. Ik hoor dat, ik stop, en ik ben zeker 5 minuten roerloos blijven staan. Mijn vrouw en kinderen waren al aan mijn arm aan het trekken omdat ze niet wisten wat ik aan het doen was. Toen heb ik mijn oortjes uitgedaan en plechtig tegen mijn gezin gezegd: ‘ik heb een nieuwe band, luister eens’. Toen wist ik, dit is het, laat ons gewoon heavy riffs schrijven met daarover heel herkenbare vocals en we gaan al onze jeugdinvloeden proberen te integreren als een soort extra smaakje.

Als je zo’n duidelijk beeld hebt van het geluid dat je wil, is dat dan ook een makkelijke filter om te gebruiken wanneer je moet beslissen of je een idee wel of niet gaat behouden als band?

Bart: eigenlijk wel, al ben ik daarin misschien wel een beetje te streng ten opzichte van de andere groepsleden. Voor mezelf heb ik dus misschien wel iets gecreëerd als de ‘Mantah-filter’ waardoor ik kan zeggen dit wel of dit niet.
Sven: ik schrijf heel vaak ideetjes op en stuur dat dan door naar Bart en dan krijg ik toch regelmatig de feedback van ‘er zit iets in maar het moet nog door de Mantah-molen’. Dat wil zeggen, we willen er wel op werken maar er mist toch nog iets.
Bart: neem nu bijvoorbeeld ‘Going Down’, dat is een nummer van Sven. Hij had een riff en een heel goed refrein, dat refrein was straf maar de rest was dan ‘minder Mantah’ en daar zijn we dan verder op beginnen bouwen, tot het wel klikt. Ik weet nog dat ik op een repetitie toekwam met een alternatieve riff voor het nummer en we plots allemaal doorhadden van ‘nu zijn we er’. We vulen elkaar mooi aan daarin en dat is wel leuk.
Sven: ik ben echt een refreinschrijver en Bart geeft dan soms de opdracht om er een heel aantal te schrijven en door te sturen, dat zijn dan zaadjes die hij verder kan laten groeien.
Bart: door het plotse succes nu onderschatten buitenstaanders wel eens het harde werk achter de schermen. Het pingpongen van ideeën, wij zijn daar soms dag en nacht mee bezig. Het refrein dat uiteindelijk ‘Fire’ geworden is was zonder overdrijven de 18e of 19e versie. Wij blijven daaraan schaven en prutsen tot we allebei het gevoel hebben dat het juist zit, als wij twee het erover eens zijn, dan is het in orde.

Voor mij zitten dus de twee dictators van Mantah?

Sven: (lacht) goh, ja en nee, op creatief vlak zijn het vooral Bart en ik en soms Lothar onze drummer die de lijn uitzetten, maar toch vooral Bart en ik. Dan weet de rest van de band ook, het gaat in die richting.
Bart: maar dat is ook goed, want als je met 5 muziek schrijft dan heb je ook 5 meningen en dan gaat het veel trager vooruit. Wij proberen dus een soort basis te leggen. Wat we wel gedaan hebben is de rest van de band veel vroeger betrekken bij het maken van het tweede album waardoor het meer een groepsinspanning werd. Het eerste album was zo goed als volledig opgebouwd rond mijn riffs met de vocals van Sven, geen inbreng van drums of bas, eigenlijk een soort studioproject. Op het tweede album voel je echt dat er een groep naar boven komt. We speelden hier vandaag 7 nummers uit het tweede album en 4 uit het eerste en het voelde echt aan als een volwassen set. De eerste twee keren hier was enkel met nummers uit dat debuut. Dus als je zegt, de derde keer Alcatraz dat zal al stilaan routine worden dan is dat dus een zware onderschatting want wij staan hier wel met 7 nieuwe nummers he! We hebben die hier nog nooit gespeeld, dat kan ook gruwelijk mislopen. Maar we staan er wel als band en ook onze drummer heeft echt wel zijn steentje bijgedragen in het ontstaan van het tweede album.
Sven: de eerste plaat hebben we eerst grondig gerepeteerd en dan opgenomen in de studio, die was echt klaar toen we gingen opnemen. Terwijl we op ‘Antidote’ meer die live-vibe wilden vastleggen. We werkten op basis van ruwe demo’s waardoor er ook nog veel gesneuveld is. We hebben nog een frigo staan met zeker 15 nummers die we misschien in de periode van het eerste album wel zouden behouden hebben.

Weet je op voorhand al welke nummers gaan werken, nog voor je ze live brengt?

Bart: nee, je kan dat niet inschatten
Sven: ik probeer nu wel rekening te houden bij de selectie van de nummers die we spelen hoe het publiek erop reageert en ik wil daar in de toekomst nog op verder bouwen. Wat we veel van reactie krijgen is dat de mensen dat ‘bouncy’, dansbare geluid van ons enorm waarderen, het is een feestje en dat slaat heel erg aan. Dat is ook wat we willen zijn als Mantah, een band die het kot op stelten zet en de mensen zich laat amuseren. Dat soort nummers spelen we ook heel graag net omwille van die publieksreactie.
Bart: we hebben een song geschreven ‘NGU’, heel de band is daar laaiend enthousiast over, een soort drum ’n bass nummer met heavy gitaren, bijna een radiosong. We hebben getwijfeld om dat op het album te zetten maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan. Wel, live werkt dat niet, terwijl we zelf hadden ingeschat dat het live een bom zou worden. Niet dus.
Sven: weet je wat het is, het is een soort Linkin Park nummer. Mensen vinden het wel goed en staan aandachtig te luisteren maar het is geen song om op te feesten. Hetzelfde met ‘How Does It Feel’, een supergoed nummer dat op het einde wel wat uitbreekt maar het is meer een sfeernummer.
Bart: ik heb vandaag iemand gesproken die vroeg of we ‘In Vain’ gingen spelen. Al mijn emoties zitten in die instrumenten, ik ging toen door een heel moeilijke periode omdat ik een soort geschil had met mijn allerbeste vriend, wat gelukkig helemaal uitgeklaard ius geraakt trouwens. Maar emotioneel zat ik volledig aan de grond en toen heb ik dat nummer geschreven. Dat nummer betekent heel veel voor mij en Sven heeft daar een geweldige zang opgezet. Een topnummer, maar we spelen dat niet live want dat is een beetje nefast voor de feestvreugde. We hebben dat wel een paar keer in een clubshow gespeeld en dat kwam toen wel goed over maar moet je op een festival die kaart trekken? Maar, het is voor mij wel fantastisch dat iemand mij vandaag vertelt dat hij geraakt is door het nummer ‘In Vain’.
Sven: er was ook iemand die al meerdere shows van ons gezien heeft en vroeg naar het nummer ‘Falling’ dat ophet album ‘Antidote’ staat, een nummer dat we nog nooit live gespeeld hebben omdat dat ook een heel emotioneel beladen nummer is. Hetzelfde met ‘Am I’ van de vorige plaat, dat hebben we ook nog nooit gebracht. Op plaat klinkt dat geweldig, mensen zeggen dat ze er kippenvel van krijgen maar live… je wil het tempo en het energiepeil van een optreden ook niet te vel laten zakken. We zouden het kunnen brengen maar dan ga je een heel andere show krijgen.

Maar moesten jullie morgen een akoestische show spelen…

Sven: dan zou dat wel kunnen.
Bart (mysterieus lachje): we zijn daar mee bezig. Oeps, misschien had ik dat hier nog niet mogen verklappen. We zouden zoiets willen doen en er zit iets in de pijplijn, een soort evenement waarin het zou passen om dat te doen. Dus wie weet komt er wel iets in die aard maar dan moet het wel top zijn.
Sven: maar het is wel leuk om dan eens een andere kant van de band te verkennen.
Bart: we hebben dat al wel eens gedaan, een nummer volledig uitgekleed met ‘How Does It Feel’, heel exclusief op maar twee shows. We wilden zien of een nummer nog zou werken als je het uitkleedt tot zijn essentie en dat bleek echt wel het geval te zijn.
Sven: als je een nummer kan herleiden tot enkel het akoestische en het werkt dan nog altijd, dan weet je dat je een sterk nummer hebt.

Tot slot mijn klassieke eindvraag; welke vraag zouden jullie aan jezelf stellen in mijn plaats?

Bart: daar heb ik nu nog nooit over nagedacht!
Sven: dus een vraag waarvan wij hopen dat iemand ze eindelijk eens aan ons zou stellen?

Exact!

Bart: er is eigenlijk niemand die luidop durft zeggen ‘what’s next’. Ik loop daar wel een beetje mee rond want iedereen denkt van ons dat we het helemaal gemaakt hebben omdat we op de mainstage van Graspop en op Alcatraz hebben gestaan. En ik weet echt niet wat er nu nog gaat of kan volgen, echt niet.

Is dat dan een gevoel van, ‘kan het nog wel hoger na dit’?

Sven: mensen hebben nu bepaalde verwachtingen, snap je? De trein is nu volop aan het bollen en je vraagt je af waar dat naartoe gaat. En dat weten we eigenlijk zelf niet.
Bart: wat nu? Zeg jij het eens! Wij hebben geen glazen bol, wel heel veel ambitie, we staan klaar om alle kansen te grijpen die ons aangeboden worden. Maar aan de andere kant zijn we ook realistisch; we zijn geen twintigers meer die zomaar op een tourbus gaan springen en duizenden euro’s gaan spenderen om ons in te kopen in een tour van 6 weken.

Misschien is een volgende stap wel uitbreken naar een publiek dat niet persé uit metalheads bestaat, Werchter of Pukkelpop bijvoorbeeld?

Bart: wie weet. We zijn ook realistisch omwille van onze leeftijd, de band telt ondertussen al drie veertigers. We komen regelmatig mensen tegen met utopische ideeën die de wildste dingen in onze plaats fantaseren en zeggen; je zou dit of moet dat. Wij moeten niks, buiten stappen blijven zetten als band, dat moeten we wel. En dan is de moeilijkste vraag, wat is die volgende stap en is dat een realistische stap? Het kan wel zijn dat we kansen laten liggen omdat we niet bereid zijn om veel geld te investeren in een tour en onze jobs op te geven, maar eerlijk gezegd, ik zie het mij niet doen. Er zal altijd wel een tussenweg zijn en eigenlijk zijn we die tussenweg nu al aan het bewandelen. Momenteel is Mantah zowel voor ons als voor onze crew een zeer haalbare kaart, iedereen gaat ervoor en doet ook de nodige opofferingen, maar niet ten koste van alles. Op een berekende manier. Je denkt als veertigjarige nu eenmaal anders dan als twintigjarige. Meer zelfs, enkel wanneer je haalbare en realistische doelen nastreeft kan je de band bij elkaar houden. Een boeker en een label hebben ook veel meer aan een band die op de lange termijn denkt en voorzichtig stappen vooruit zijn dan een band die zichzelf op korte tijd opbrandt. Wij hebben allemaal in dat soort bands gezeten en elk van die projecten is op een bepaald moment gestrand, ook financieel. Ik weet niet of ik hier een voorbeeld mag geven maar de band The Charm The Fury uit Nederland, die zijn indertijd als een raket vertrokken, tot en met mainstages in de Verenigde Staten. Maar ze zijn wel heel snel opgebrand omdat ze het niet meer konden trekken. Maar alle respect voor die band, begrijp me niet verkeerd, maar het was te veel op te korte tijd. Dus nee, wij willen er als band echt wel voor gaan maar dan op een duurzame manier. Sorry, dat is hier even heel emotioneel geworden, was dat eigenlijk wel de bedoeling van jouw vraag (lacht).

Het is in elk geval het meest eerlijke antwoord dat ik al ooit op deze vraag gekregen heb.

Sven: ik weet nog dat Bart indertijd zei, Svenne, ik wil nog één echt keer knallen. En op dat gebied zijn al onze verwachtingen nu al ruimschoots overtroffen en alles wat er nog bijkomt is winst. Maar natuurlijk zou ik liegen wanneer ik nu zou ontkennen dat we bijvoorbeeld in het buitenland zouden willen spelen, natuurlijk willen we dat, maar zoals Bart al zei; op een realistische manier die voor alle groepsleden haalbaar is. Wij hebben door onze achtergrond ook al de mindere kant van het touren gezien, de financiële en familiale implicaties onder andere. Zelfs grote bands als Parkway Drive geven soms aan dat het allemaal niet zo rooskleurig is aan de financiële kant van het verhaal. Je ziet wel die geweldige show maar dat heeft ook veel geld gekost en je hebt daar veel mensen voor nodig die ook degelijk betaald moeten worden. Hoeveel blijft er dan op het einde van de rit nog over voor de band zelf?
Bart: wij hebben vandaag ook onze volledige gage erdoor gedraaid aan pyro (lacht).
Sven: maar het was ook de moeite waard. Als mensen dan achteraf komen vertellen hoe straf ze het vonden en je krijgt dan feedback, dat is ook een vorm van investeren in de band.
Bart: dat was nu wel een heel lang antwoord op jouw vraag.

Waarvoor wij jullie nederig danken, heren!

Categorie: