Interview Poseydon: De Charme Van Vijf Man En Een Paardekop
Artiest: Poseydon
Geïnterviewden: Alain (gitaar), Tom (vocals), Leander (gitaar) en Jeroen (bas)
Interview afgenomen op: Alcatraz 2026
Label: Necktwister
Het Belgische Poseydon heeft ondertussen al meer dan 30 jaar op de metalteller staan. Een indrukwekkende prestatie die hen verrassend genoeg pas dit weekend voor een eerste keer tot op het podium van Alcatraz bracht. Het gezelschap is na hun doortocht in La Morgue bijzonder goed geluimd en na inleidend gekeuvel over het uitsterven van de dinosaurussen en de rol die het gebrek aan bier daarbij heeft gespeeld gaan we over tot de orde van de dag.
Hoe was het om vandaag in de Morgue te spelen?
Tom: goed! Zoals gewoonlijk in het begin een beetje stressy, zelfs na al die jaren heb ik in het begin toch nog een beetje stress, maar kippenvel overal.
Alain: ik had geen te hoge verwachtingen gesteld, wel heel veel gehoopt en daaraan is zeker voldaan. Je probeert je op voorhand altijd voor te stellen hoe het zou kunnen zijn maar het dan ook echt zien en beleven is toch een heel ander paar mouwen. Wat we gehoopt hadden dat het zou kunnen worden is het ook effectief geworden dus dat is alleen maar goed nieuws.
Ik heb thuis een album liggen, Detonation II uit 1995, daar staat Poseydon al op. Net alsof jullie band er altijd al geweest is maar eerder op de achtergrond. Heb je het gevoel dat jullie door de jaren genoeg waardering hebben gekregen?
Alain: dat klopt en misschien moet ik daarop antwoorden als ouderdomsdeken van het gezelschap en oprichter van Poseydon. Gewaardeerd worden was in het begin helemaal niet belangrijk snap je? Wij zijn begonnen zonder verplichtingen of verwachtingen, gewoon als hobby, we amuseerden ons en dat was voldoende. We kregen toen die kans om op dat compilatie-album te verschijnen en hebben daar toen een lang nummer op gezwierd dat volgens ons het paradepaardje was van al onze nummers. En dat we niet genoeg gewaardeerd werden… eigenlijk lag dat aan onszelf toen als bezetting. Wij hebben daar toen niet op doorgewerkt, zijn wat in de problemen gekomen en dat heeft tot een stilstand geleid. Een rustpauze van bijna 10 jaar zelfs. Het is pas na de nieuwe opstart dat het terug beginnen groeien is en vooral sinds de twee laatste albums zijn we toch echt veranderd als band.
Ik vraag het vooral omdat er ook bands opstaan als Anesthesy en Exoto en die laten bij de oudere garde makkelijker een belletje rinkelen dan Poseydon.
Alain: ja, maar die bands hebben ook hun problemen gehad want Anesthesy is wat we vandaag Dyscordia noemen, die hebben wel wat meegemaakt tot en met het verongelukken van een bandlid. En ook bij Exoto was er een bandlid dat gestorven is. Gelukkig hebben wij zo geen persoonlijke drama’s meegemaakt, bij ons was het vooral de breuk in de band die ons parten heeft gespeeld. Wanneer er twee à drie bandleden in een heel korte periode ermee stoppen, net op het moment dat je een repetitielokaal aan het bouwen bent. Dat was heel raar, ik had het gevoel dat we net volop aan het opbouwen waren en plots stopt de ene na de andere. Het meest vreemde aan heel die zaak, die gasten hebben achteraf ook niets meer met muziek gedaan, ik kan dat allemaal niet goed verklaren. Ze zijn nog wel komen kijken naar ons maar ondertussen is daar ook al iemand van gestorven, in 2022 dacht ik.
Poseydon is meer dan 30 jaar bezig, welke dingen zijn er sindsdien zowel positief als negatief veranderd in de muziekwereld?
Tom: als ik kijk naar de metalwereld, en dan vooral ik Vlaanderen, dan stel je vast dat het aantal metalbands nog altijd heel groot is maar dat het niveau enorm gestegen is. In vergelijking met vroeger hebben we echt wel onze voet gezet naast bijvoorbeeld Amerikaanse en Duitse bands. Het blijven nog altijd ‘maar’ Belgische bands maar de mate van professionaliteit is wel enorm gestegen en dat zie je ook dit jaar hier weer. Er staan hier 30 Belgische bands op de affiche en dat niveau is zeker gelijk en soms zelfs hoger dan dat van buitenlandse bands. Wij proberen als band een beetje mee te gaan op dat niveau.
Alain: op onze manier he. En pas op, al die bands werken er ook voor. Je bereikt niets wanneer je je niet 100% inzet. Dat voelen wij ook tegenover vroeger, zeker sinds de nieuwe opstart, je moet wel uit je pijp komen als band en je wordt meegetrokken in die flow van andere bands.
Jeroen: wij kunnen ook niet terugvallen op een externe bron of een groot label ofzo. We moeten het allemaal zelf doen maar je krijgt er wel enorm veel voor terug.
Nooit gedacht in al die jaren: ‘waar zijn we eigenlijk mee bezig’.
Leander: ik persoonlijk niet.
Alain: dat heb ik niet alleen in de muziek, dat denk ik op mijn werk ook vaak (lacht). Zeker wanneer je je in het verkeer begeeft en je weeral in die auto zit of in de file staat. Maar eerlijk gezegd, soms komt dat wel eens in je op, wanneer je weeral zoveel energie in iets steekt en niet weet wat ervan gaat komen. Soms heb ik dus wel eens van die momentjes maar je krijgt er ook dingen voor terug, van die kleine cadeautjes die je dan weer energie geven, zoals vandaag.
Tom: ik kijk dan vooral naar de laatste zes jaar, sinds ik in de band gekomen ben. De moeite die je soms doet om mensen aan te schrijven en de weinige respons die je dan krijgt, als je al respons krijgt… dan denk je soms toch: ‘wat moet ik nu nog meer doen om een reactie te krijgen?’. Maar kijk, het is nog altijd een hobby -soms een uit de hand gelopen hobby- maar zolang je er plezier in blijft hebben is het de moeite waard.
Is dat dan de beslissende factor, het is gewoon te leuk om het niet te doen?
Alain: ik heb dat ook nodig!
Tom: ik denk gewoon ook dat de mensen die naar ons komen kijken merken dat wij ook gewoon heel veel plezier maken door deze muziek te spelen. Het is in België niet altijd even gemakkelijk om het publiek mee te krijgen, het Belgisch publiek is over het algemeen vrij statisch tegenover andere landen. Maar toch, zelfs al staan ze stil, ik wil er altijd voor gaan en mezelf amuseren en samen met de rest van de band maken we er dan gewoon ons eigen feestje van.
Ik hoorde Alain net zeggen: ‘ik heb dat ook nodig’.
Alain: dat wilde ik net zeggen. Waarom staan die grote artiesten uit ons genre op hun zestigste en zeventigste nog altijd op een podium? Die willen letterlijk op dat podium sterven, dat is hun leven. De energie die je daar uithaalt, die boost die het je geeft, daar kun je weer een week op verder. Meer dan een week zelfs. Het is mijn uitlaatklep en iedereen heeft zo wel iets nodig om het leven wat dragelijker te maken. Dat is een belangrijke factor waarom wij dit nog altijd willen en blijven doen.
Leander: het is gewoon een fantastisch gevoel dat je ook andere mensen een fijne avond of middag kan doen beleven door daar te staan, dat maakt een heel groot verschil. Los van het feit dat we het uiteraard ook zelf graag doen is het ook die factor van het publiek die heel erg meespeelt. Zij vinden het leuk en daardoor vinden wij het leuk, het versterkt elkaar. Of ben ik nu aan het zwanzen?
Tom: zeker niet. Een optreden zoals vandaag op Alcatraz is ook een belangrijk moment voor een band, een soort bevestiging om er keihard voor te blijven gaan. Het geeft brandstof om nieuwe nummers te willen maken, nieuwe optredens te plannen, … wat dan ook.
Is er voor jullie een verschil tussen optreden in een klein café of hier op Alcatraz staan?
Tom: dat is heel dubbel. Langs de ene kant maakt dat niet uit, al staat er maar twintig man in dat café, die mensen hebben ook betaald om jou te zien dus je bent verplicht om die mensen een show te geven die hun geld waard is. Langs de andere kant, wij traden hier vandaag op in een tent die volledig vol stond, je kijkt op een zee van mensen. In dat café kan je de mensen letterlijk aanraken en in de ogen kijken, dat maakt het intiemer en persoonlijker terwijl het hier iets anoniemer is. Al hoop ik dat ze natuurlijk even aandachtig gekeken en geluisterd hebben (lacht). Het voelt dus wel heel anders aan dus op dat gebied is er wel een groot verschil.
Alain: een collega van mij vertelde mij eens dat hij naar Evergrey gaan kijken was in de Biebob, ergens op een weekdag. Er stond vijf man in de zaal en die band heeft gespeeld…dat was daar niet aan te zien. Voor vijf man he, zo’n band! Die maken dat ook mee en toch geven die een show alsof ze op het podium van een groot festival staan, dat is zoals het moet zijn. Hoe groot of hoe klein het publiek ook, je moet als band je 100% geven, dat ben je aan de mensen verplicht. Ongetwijfeld hebben die zich ook wel eens in de haren gekrabd over de kleine opkomst maar ze hebben zich wel gesmeten.
Tom: weet je, je begint voor het eerst met een bandje wanneer je pakweg 16 jaar bent en dan krijg je je eerste optreden en er staat maar vijf man. Dan begin je eigenlijk al met een lang gezicht maar op een bepaald moment maak je een klik want die vijf man zijn daar ook om zich te amuseren, die hebben misschien ook ver gereden om daar te zijn.
Leander: je begrijpt wat die hebben moeten doen om daar te staan. Die zijn ook uit hun luie zetel moeten komen om jou te willen zien. Ze hebben een inspanning gedaan dus nu moet jij eenzelfde inspanning voor hen doen. Je herkent dat want jij hebt hetzelfde moeten doen, jij hebt ook familie en vrienden achtergelaten om door vuil weer kilometers te bollen om op dat optreden te geraken. Op dat gebied verschillen wij niet zo veel van het publiek.
Tom: het werkt langs twee kanten. Meer zelfs, al staat er maar weinig volk, die mensen gaan een grappiger en specialer optreden gekregen hebben dan veel andere mensen. Bijna een betaalde repetitie (hilariteit).
Ooit zag ik Evil Invaders in Opwijk voor 17 man, dat was geweldig!
Tom: zie je wel, zoiets blijft bij. Ik heb ooit twee keer Jamey Jasta (vocals Hatebreed nvdr.) gezien met zijn soloproject. De eerste keer was in De Klinker in Aarschot, voor pakweg 20 mensen. Heerlijk! Die kwam van het podium en is gewoon tegen iedereen goedendag komen zeggen. De tweede keer was in Heerlen, daar was 50 man. Howard Jones van Killswitch Engage was daarbij, Dino Cazares van Fear Factory, Kirk Windstein van Crowbar… ik heb nog nooit in mijn leven een band zoveel plezier zien maken op het podium als die avond. Howard Jones maakt een koprol, Jasta is beginnen drummen, … het was ongelofelijk wat er daar allemaal gebeurde. En weet je wat het is, als die zaal vol had gezeten had je nooit zo’n soort optreden gezien. Dus kleine optredens zijn soms de meest legendarische.
Na al deze sterke verhalen terug naar de vragen! Ik had nog een heel praktische vraag. Jullie bandleden wonen verspreid over Vlaanderen, hoe doen jullie dat? Spreken jullie af in een tankstation als jullie ergens moeten optreden?
Tom: voor vandaag was dat geen probleem, ik was hier al van donderdagochtend. Elke twee weken sta ik op vrijdag mijn kas op te vreten in de file op de Ring van Antwerpen…
Alain: allez, dat is de eerste keer dat we dat horen (algehele hilariteit)
Tom: Jef heeft juist hetzelfde probleem want die komt ook van de Kempen. Dus elke twee weken doe ik die calvarietocht om met die andere drie sjarels hier een beetje muziek te maken in Beveren.
Leander: wees blij dat het niet Beveren-Aan-De-Leie is maar Beveren-Waas, anders moest je nog veel verder rijden!
Tom: en je zit je dan misschien wel op te jagen in de auto maar dan kom je in dat repetitiekot, je speelt wat muziek en dan ben je dat meteen vergeten. En voor optredens proberen we soms wel onderweg af te spreken om samen aan te komen maar omwille van werk lukt dat ook niet altijd. Maar tot nu toe is het al altijd gelukt om allemaal op tijd aan te komen. En zelfs al moest dat een keer niet lukken, dan is dat ook weer een unicum (grijnst).
Tweede praktische vraag: hoelang heeft een groep genaamd Poseydon moeten zoeken naar een bandlid met Griekse roots?
(Hilariteit)
Leander: twaalf jaar of zoiets?
Tom: volgens mij hebben ze die gitarist rapper gevonden dan dat ze zijn achternaam juist hebben leren uitspreken!
Alain: dat heb ik indertijd nog met Jeroen geregeld als ik mij niet vergis.
Leander: we hebben elkaar leren kennen ergens op een scoutsfuif dacht ik, iets met vuur? Helpt mij ne keer.
Jeroen: het Sint-Maartensvuur op 11 november!
Leander: en dan hebben we daar een babbeltje gedaan en ik speelde al wel even gitaar, vanaf mijn tien jaar. Hij heeft mij dan gevraagd om bij de band te komen en zo is dat een beetje geëscaleerd.
Jeroen: ik kende de broer van Leander en die was altijd vol lof over de gitaarkunsten van Leander en liet op een keer vallen dat die op zoek was naar een groep om in te spelen en zo is van het een het ander gekomen.
Alain: dus hoe komt zoiets? Per toeval, uit het niets. Soms vragen ze mij ook hoe ik op ideeën voor een nummer kom, dat is net hetzelfde. Dat komt vanuit het niets, dat start vanaf nul. En soms is dat een heel goed idee en soms een heel slecht. Bij een slecht idee zal de rest zich niet inhouden om daar iets over te zeggen.
Poseydon is dus een democratische band?
Tom: ja, alleen ik heb niets te zeggen.
Leander: wij zijn zeker een democratie maar dat lukt ook alleen maar omdat wij vrij eensgezind zijn. Als iemand met iets afkomt en het werkt, waarom zouden we het dan niet spelen? We hebben al gemerkt dat als iemand van ons een idee heeft, dat dat vaak al heel ver staat en er alleen nog wat kleine details moeten veranderd worden. We hebben door de jaren ook wel geleerd wat bij ons past en wat zal werken.
Tom: soms heb je wel eens een riff die net iets te lang duurt en waar nog wat aan gewerkt moet worden. Maar het mooie bij ons is dat het vooral de gitaristen en bassist zijn die met nummers afkomen en dat die meestal al zo goed als af zijn, met tekst en al.
Leander: wat niet betekent dat er niets meer aan veranderd mag worden. We hebben vandaag een nummer gespeeld dat ik zelf geschreven heb Rise Of The Kraken. Toen ik daar voor de eerste keer mee afkwam vond Tom dat er nog iets aan ontbrak, dat een bepaald stuk te eentonig was. Met zijn feedback ben ik dan aan de slag gegaan om te bekijken hoe ik dat wat zou kunnen doorbreken en op de volgende repetitie heb ik die herwerkte versie dan voorgesteld en zo hebben we het daarna ook uitgebracht. Dus we kunnen echt wel om met feedback van elkaar en nummers worden daardoor ook sterker. Wij kunnen heel open zijn naar mekaar in onze commentaar en dat is bijzonder fijn aan deze band, je maakt elkaar daardoor beter. Wat in mijn hoofd zit is daarom niet het beste of de waarheid, wij kunnen daar heel eerlijk over discussiëren en zo samen groeien in wat we doen.
Alain: de input van iedereen is even belangrijk voor het eindresultaat.
Tom: of nu Alain, Leander of Jeroen met een idee komen aandraven… de neuzen staan meestal wel in dezelfde richting. Ik zal eens iets vertellen, ik ben als laatste bij de band gekomen, vlak voor corona hadden we onze eerste repetitie en de tweede was een jaar later. Het vorige album was toen eigenlijk zo goed als klaar maar ze hebben dat toen aan mij gegeven met de boodschap: ‘doe er u ding mee’. Ik heb dan thuis een pre-productie gemaakt maar ik kreeg meteen van hen alle vertrouwen om er iets van te maken. Ze waren blijkbaar nogal gerust in een goede afloop, dat soort vertrouwen is toch schoon?
Over releases gesproken. Jullie hebben net een nieuw album uit ‘Time Is A River And The Waters Are Red’. Tevreden met die nieuwe boreling?
Alain: ik ben blij dat je het juist uitspreekt want ‘River Runs Red’ is van Life Of Agony, maar ik betrap mezelf erop dat ik het nu en dan zelf ook verkeerd zeg.
Tom: het album is officieel 11 dagen oud en ik ben er alvast meer dan tevreden mee. We hebben het bij dit album totaal anders aangepakt dan de band vroeger gewend was. Ik heb voorgesteld om alles gewoon clean op te nemen en het dan in handen te geven van de mensen in de studio. Alain is één van de makkelijkste mensen die ik ken (verbaasde blik van het lijdend voorwerp) maar is tegelijk iemand die heel moeilijk dingen kan loslaten. Dat is logisch, want Poseydon is ook zijn kindje sinds 1992. Maar iedereen is meegegaan in het verhaal en we hebben gekozen voor Martin van Destruction (Martin Furia nvdr) om de mix en de mastering te doen met als enige instructie ‘verras ons’. Die kwam dan met een eerste resultaat af waarvan wij allemaal dachten ‘wow!’.
Alain: ik moet eerlijk zijn, in het begin was het serieus wennen, het was heel ‘proper’. Totaal niet wat ik verwacht had maar heel overweldigend, ik was zelfs een beetje gechoqueerd over hoe goed het klonk.
Tom: de eerste keer dat ik het hoorde vond ik het redelijk droog, maar als je dan naar andere releases gaat luisteren vandaag de dag, dan klinken die eigenlijk ook zo. Het is een heel hedendaags geluid.
Jeroen: maar als je het naast het vorige album legt is het eigenlijk een heel organische evolutie.
Alain: Nico De Vreese van Rock Tribune en Hellspaw zei letterlijk tegen mij dat hij helemaal niet door had dat hij naar een Belgische band aan het luisteren was toen hij het album opzette. Die gaf mij daar complimenten… . Martin heeft ons door zijn werk in één keer meegetrokken op het niveau van de hedendaagse grotere bands en dat was schrikken voor ons dat we in één keer daarbij werden geplaatst.
Leander: een heel grote pluim voor hem dat hij met onze sound zoiets kan doen.

Geeft dat dan extra stress naar liveoptredens want daarbij klinken jullie toch wat vuiler?
Alain: dat is zo en live zal er altijd nog wel een verschil zijn, het mag op een podium ook allemaal wat minder proper zijn. Weet je wat het is, er zal altijd een verschil zijn tussen het album en live maar de nummers blijven de nummers en ik denk niet dat mensen daarover gaan vallen. Op het einde van de rit is het nog altijd Poseydon maar we hebben nu een heel mooi visitekaartje met dit nieuwe album.
Het album is ook op vinyl verschenen, is dat nog altijd (of opnieuw) de Heilige Graal onder de formaten van release?
Tom: vanaf de vorige plaat is dat idee gegroeid, we wisten eigenlijk niet goed wat we daarmee moesten aanvangen maar het is gewoon een feit dat vinyl nog altijd aan het boomen is.
Jeroen: het is ook meer dan het product zelf, je hebt dat hele procedé van dat op een pick-up te leggen, die naald erop zetten, … het is bijna ambachtelijk werk. Je bent echt bezig met de muziek.
Leander: de hoes komt natuurlijk ook veel beter tot zijn recht.
Alain: en dat kleine kraakje dat daarin zit!
(Daarop maakt ondergetekende de kapitale fout om te vermelden dat ook cassettes aan een comeback bezig zijn wat tot zijdiscussies over potloden, tapetraden en oude juweeltjes leidt)
Van de zijweg terug naar de hoofdweg; welke ambities hebben jullie nog als band?
Tom (zonder aarzelen): het buitenland! We hebben al een paar keer de gelegenheid gekregen maar we zouden dat wel meer willen uitbouwen. Zeker met deze nieuwe plaat omdat we toch ook heel wat positieve reviews hebben gekregen van buitenlandse media. Dan zou het natuurlijk fantastisch zijn om ginder ook live te laten horen wat we in onze mars hebben.
Alain: en Graspop natuurlijk.
Tom: goh, we gaan realistisch blijven (grijns). Het was voor ons veel makkelijker om op Wacken te spelen dan om op Graspop binnen te geraken. Zuid-Afrika heeft trouwens ook een grote maar onbekende metalsène, wie weet moeten we daar maar eens naartoe.
Alain: de kans is groot dat ik dan niet meer terug wil komen (lacht).
Laatste vraag. Stel dat je in mijn plaats was, welke vraag zou je dan zeker aan Poseydon stellen?
Leander: holy shit, dat is een heel moeilijke vraag!
Jeroen: hoe zou jouw leven eruitzien moest je geen muziek beginnen spelen zijn?
Alain: waarom heb je ooit een gitaar vastgepakt om metal te beginnen spelen?
Tom: 9 kansen op 10 is dat op school begonnen door met foute vrienden om te gaan die naar metal luisterden. Dan ga je naar een optreden en je ziet hoe die vrouwen allemaal bewonderend naar die gitarist kijken en denk je: dat wil ik ook! Tot je zelf op dat podium staat, dan staan er ineens geen vrouwen meer te gapen (hilariteit).
Alain: dat is waar! Misschien moet je vragen door welke bands we geïnspireerd werden om zelf muziek te spelen?
Leander: nu ben je zelf vragen aan het verzinnen?
Alain: wel opletten he makker, dat was dus wel de bedoeling he! (tot Jeroen) Heb jij nog een vraag misschien?
Tom: meestal heeft hij geen antwoorden, laat staan dat hij een vraag kan verzinnen!
(hilariteit)
OK, ik doe een poging; door welke band werd je geïnspireerd om zelf metal te maken?
Alain: Slayer
De rest van Poseydon: SLAYERRRR!!!!
Alain: Slayer dus, alhoewel hun nieuwste werk mij maar matig wist te boeien, maar dat oudere werk was echt fenomenaal.
Tom: vooral als je dat in de tijdsgeest van toen bekijkt. Als dat werk vandaag zou uitkomen dan denk ik niet dat het zo’n impact zou hebben als toen het geval was.
Alain: de jeugd houdt vandaag echt wel van heel harde muziek, veel ‘harder’ dan Slayer. Ik zie dat bij mijn dochter.
Tom: misschien wel maar al die jonge gasten die van Orbit Culture of Lorna Shore houden gaan ook wel op zoek naar de oorspronkelijke bands die het genre hebben groot gemaakt.
En kijk, zo zitten we weer waar we begonnen zijn namelijk dertig jaar geleden. Nog een laatste mededeling voor de mensheid?
Alain: ja, mijn dochter en vrouw lopen hier ergens rond en ik heb ze al van de hele dag niet gezien. Moesten ze mij zoeken, ik zit hier.
Tom: is dat geen verademing Alain?
Ik stel voor dat ik de opname hier strategisch ga stopzetten. Bedankt heren!