Live report Zingem Beeft 2026
Wie denkt dat het festivalseizoen erop zit, vergist zich schromelijk! Vorige week was er onder andere nog het supergezellige Mini Antwerp Metal Fest, maar ondertussen trekken wij, naar jaarlijkse traditie, met veel plezier naar CC De Mastbloem voor Zingem Beeft!
De eerste band die wij te verwerken kregen was Aldrig. Het was een verrassend weerzien, want tot onze grote verbazing bleek de frontman van deze band dezelfde man te zijn die vorig jaar dit festival op voortreffelijke wijze afsloot. Jeroen Vranken is namelijk ook de frontman van Arson. We meenden bovendien nog meer bekend volk op het podium te zien, want achter de drums zagen we niemand minder dan de drummer van Carnation zitten. Aldrig is een relatief jong project met een debuutplaat uit 2023. Vorig jaar afsluiten en dit jaar openen: voor Vranken lijkt dat allemaal geen probleem. Muzikaal tappen ze uit een totaal ander vaatje dan Arson. De band brengt een loodzware mix van post-black metal en sludge-invloeden. We kunnen gerust stellen dat dit een pittige opener was op een zaterdagmiddag, maar als kennismaking was dit absoluut een geslaagd én gelaagd visitekaartje.

Met Hedonist stond er vervolgens een iets ervarener trio op het podium. Deze heren, en we zeggen dit met alle respect (het feit dat uw dienaar ondertussen zelf de kaap van vijftig jaar heeft gerond, geeft mij dat recht), hebben duidelijk al heel wat kilometers op de teller staan. Spijtig genoeg vernamen we dat dit hun voorlaatste show ooit zou zijn. Dat is bijzonder jammer, zeker als je weet dat hun laatste album pas begin 2025 verscheen. Het is dan ook weinig verrassend dat heel wat nummers uit Eat This de setlist haalden. Dat dit Belgische powertrio uit Genk het afgelopen jaar op Desertfest stond, is meer dan verdiend te noemen. Weinig Belgische bands brengen zo'n compromisloze mix van zware stonerrock, sludge en doom, overgoten met een heerlijk rock-'n-rollsausje. Korte, krachtige nummers met veel gevoel voor ritme en melodie. Na afsluiter The Urge overviel ons vooral één gevoel: wat ontzettend jammer dat het pad van deze band het onze binnenkort niet meer zal kruisen.

De band Rotzak valt muzikaal moeilijk in een hokje te duwen, en dat maakt hen net zo leuk en verfrissend. Wat zeker is: het klinkt energiek en werkt bijzonder aanstekelijk. Wij hoorden invloeden van Turnstile, John Coffey (vooral live), Deftones en zelfs flarden van Faith No More. Net zoals Mike Patton schieten de zanglijnen van frontman Niel Hendrickx alle kanten uit: van agressieve hardcore-achtige screams tot meer melodieuze passages. Dat de man bovendien op een Duracell-konijn op speed lijkt, maakt het geheel ook visueel bijzonder aantrekkelijk. Hendrickx springt en rolt over het podium, klimt op versterkers en begeeft zich zelfs tussen het publiek om daar verder te razen. Met Rather Be Dead van Refused smokkelde de band zelfs een cover in de set. Voor ons was dit een meer dan geslaagd optreden. Onze oren én ogen hebben zich kostelijk geamuseerd.

De melodische deathmetal/metalcore band Slaughter The Giant is uiteraard geen onbekende. Ze deelden al het podium met absolute wereldtoppers binnen de extreme metal, waaronder Dying Fetus, Bloodbath, Hypocrisy, Killswitch Engage en At The Gates. Ook hun passage op Alcatraz mag gerust als memorabel omschreven worden. Of het nu een tent op Alcatraz is of een cultureel centrum in Kruisem, zanger Benny Ubach geeft zich altijd voor de volle honderd procent. Het publiek mag wat hem betreft hetzelfde doen. Hij probeerde de aanwezigen zelfs om te kopen met bier om toch een moshpit op gang te krijgen. Driewerf helaas: Benny zal zijn bier zelf moeten opdrinken, want een noemenswaardige pit hebben wij niet gezien.
Dat falen mag het publiek volledig op de eigen rekening schrijven, want zoals gewoonlijk speelde Slaughter The Giant op hoog niveau. Ik vraag me soms af of de Giant uit de bandnaam eigenlijk Benny zelf is. Tijdens Ritual Abuse schoot het publiek gelukkig toch enigszins wakker. De heren zagen het als een teken om nog een versnelling hoger te schakelen, want afsluiter Alien Abduction was een regelrechte stomp in het gezicht. Helaas zat het er na acht nummers alweer op. Wij hadden de indruk dat de Giant nog maar net opgewarmd was.

Er lijkt een soort vloek te rusten op Zingem Beeft. Na alle afzegperikelen van vorig jaar moest ook dit jaar Mordkaul op het laatste moment verstek laten gaan. Iets met een zanger die nog in China zat, naar het schijnt. In allerijl werd Marche Funèbre opgetrommeld. We vinden het vreemd dat een band die al twintig jaar actief is ons pad nog nooit gekruist heeft. En geloof me: ik schuim jaarlijks heel wat undergroundfestivalletjes af. Wat het nog opmerkelijker maakt, is dat deze band zelfs een eigen festival organiseert, namelijk Darken The Moon.
Voor ons was dit dus een eerste kennismaking met de Belgische doommetalband. De sound ligt niet eens zo ver van die van Mordkaul, waardoor er behoorlijk wat mensen aanwezig bleven voor deze vervangers. Wij waren aangenaam verrast, vooral door de vocale capaciteiten van de zanger, die moeiteloos schakelde tussen fraaie cleane zang en klassieke grunts en screams. Lang uitgesponnen nummers met een hoog technisch niveau, waarbij zowel bassist als zanger de vocale lijnen voor hun rekening nemen. Het laatste nummer was zelfs in het Nederlands: Einderlicht. Ook dat brachten de heren schijnbaar moeiteloos. Mordkaul werd hier met verve vervangen en er werden ongetwijfeld heel wat nieuwe zieltjes gewonnen. Mission accomplished, zouden wij zeggen.

Over de muzieksmaak van de bezoekers van Zingem Beeft hebben we alvast geen opmerkingen. Zodra Bark de eerste noten door de boxen joeg, haastte iedereen die nog buiten stond zich richting zaal. Volkomen terecht overigens, want een optreden van Bark is als een op hol geslagen trein. Bij zo'n trein kunnen er maar twee dingen gebeuren: je springt erop en beleeft de rit van je leven, of je wordt genadeloos overreden. Wel, de mensen van Zingem Beeft sprongen massaal aan boord.
Slim gezien om Voice Of Dog vroeg in de set te spelen. Zo kregen Ron Bruynseels en zijn meute de zaal meteen mee. Geen Martin Furia aanwezig deze keer, maar zoals dat gaat binnen een roedel worden de taken netjes herverdeeld zonder dat iemand merkt dat de radertjes anders draaien. De Bark-trein dendert vervolgens onverbiddelijk verder en voor iemand het beseft, zit die waanzinnige rit er alweer op. Zelfs een luid "Nog eentje!" kon daar niets meer aan veranderen. Jammer genoeg was het gedaan. Meer van dat. Misschien volgende keer als headliner, met een half uur extra speeltijd?

De échte headliner van vandaag was echter Schizophrenia. Een band die nadrukkelijk op de deur van een Europese, en misschien zelfs wereldwijde, doorbraak staat te bonken. Dat blijkt uit de vele Europese optredens die de band dit jaar al speelde en nog op de planning heeft staan. België bleef daardoor dit jaar zelfs een beetje achter. Knap dus van de organisatie dat ze erin slaagden om deze band naar Zingem Beeft te halen. Met hun oldschool thrash metal haalden ze de grote sloophamer boven om CC De Mastbloem met de grond gelijk te maken. Genadeloos vuurden ze nummer na nummer op het publiek af, met slechts één doel: iedereen voldaan en compleet murw naar huis sturen. Daar slaagden ze wonderwel in. Vanaf de eerste noten van Souls Of Retribution grepen ze het dapper achtergebleven publiek bij de keel. Aanvankelijk oogde de zaal wat leeg, maar dat veranderde gelukkig snel. Ricky Mandozzi beukte samen met zijn kompanen onverbiddelijk in op publiek én zaal.
Een lange terugrit zorgde er helaas voor dat wij niet tot de laatste noot konden blijven. Toch hopen wij volgend jaar gewoon opnieuw aanwezig te zijn op Zingem Beeft. Tenzij Schizophrenia de boel écht volledig kort en klein heeft geslagen natuurlijk, maar dat zullen we dan wel zien. Zingem Beeft blijft een topfestivalletje met een gevarieerde affiche waarop voor ieder wat wils te ontdekken valt. Tel daar de vriendelijke medewerkers en de uitstekende locatie bij op, en je begrijpt waarom wij hier zo graag terugkomen. Sommige festivals zouden echt een voorbeeld mogen nemen aan deze organisatie!
Bekijk alle foto's hier.
Beluister onze Spotify GigView on tour playlist!