Interview Sylvaine: een wereldreis door emoties

Artiest: Sylvaine

Geïnterviewde: Kathrine Shepard

Interview afgenomen op: Rock In Bourlon 2026

Label: Season Of Mist

In aanloop naar ons interview met Sylvaine liet de persverantwoordelijke van Rock In Bourlon ons weten dat wegens de grote vraag de interviewtijd beperkt zou worden tot 10 minuten per interviewer. Ondergetekende mag dan wel van de natuur het geschenk ADHD hebben gekregen maar 600 seconden is wel bijzonder krap. Maar kijk, soms groeien oplossingen uit noodzaak en met de Franse collega-persmuskieten Laure Wattelez (Radio Scarpe Sensée) en Guillaume Weslinck (Metal Sound Media) werd een tijdelijke Frans-Belgische alliantie gesloten om de interviewtijd samen te voegen en er een gemeenschappelijk interview van te maken. Frontvrouw Kathrine, de hart en ziel achter dit evocatieve Noorse folk black metalproject, was zo gecharmeerd door dit idee dat we prompt drie kwartier ter beschikking kregen. Kathrine blijkt een goedlachse en doodeerlijke gesprekspartner te zijn, hou je dus vast voor een lang interview met een lach, een traan en vele zweetdruppels vanuit een werkelijk infernaal warme artiestenbar.

Kathrine: Wat jullie ook gaan vragen, verwacht er niet te veel van want mijn brein is gekookt vrees ik.

Bedankt voor de waarschuwing! De naam Sylvaine verwijst niet alleen naar het Noorse woord voor ‘woud’ maar ook naar de Franse dichter Verlaine. Ben je een grote fan van poëzie en heb je een lievelingsgedicht?

Oei, favoriete gedicht? Ik ben heel slecht in snel keuzes maken omdat ik bang ben dat ik net die dingen die ik heel goed vind ga vergeten op dat moment. Dat gezegd zijnde hou ik heel erg van het werk van Baudelaire, uiteraard Verlaine, Rimbaud, … de klassieke Franse dichters zeg maar en ook van relatief recente dingen zoals Bukowski. En uiteraard is Edgar Allan Poe een grote inspiratiebron, Lord Byron, … veel dichters uit de romantische periode eigenlijk. Ik kan nu zo niet meteen een favoriet gedicht naar boven halen maar zeker in mijn tienerjaren heeft die romantische traditie mij sterk beïnvloed.

Kan je uit het hoofd een dichtregel tevoorschijn toveren?

Hou me in de gaten want ik ga hier waarschijnlijk helemaal de mist in gaan (lacht). Er is eentje van Bukowski waar ik vaak aan moet denken, hij was nogal een donker persoon dus dit gaat niet meteen de meest lichtvoetige zinsnede zijn: “I was born to hustle roses down the avenues of the dead”. Dat heb ik altijd een heel coole dichtregel gevonden. Ik heb er ook nog eentje van Baudelaire, uiteraard in het Frans maar ik kan er even niet op komen, mijn brein is zoals gezegd pulp door de hitte. Dat belooft voor de show vanavond (lacht)!

Poëzie is een universele taal, net zoals muziek. Was dat jouw opzet met Sylvaine, een gemeenschappelijke taal zoeken voor gemeenschappelijke emoties?

Muziek is inderdaad een universele taal, ik noem het zelf graag de taal van de ziel. Het overstijgt grenzen, culturen, wat iemands achtergrond is en spreekt rechtstreeks van de ene ziel tot de andere. Dus toen ik dit project startte wilde ik wel graag dat de muziek in staat was om alles en iedereen aan te spreken. Het was niet zo dat ik persé de ambitie had om een nieuw soort taal te creëren maar ik denk wel dat muziek, en ook andere kunstvormen, het potentieel hebben om mensen los van wie ze zijn samen te brengen en te fungeren als communicatiemiddel. Ik hoop dat mijn muziek in staat is om heel veel verschillende mensen samen te brengen.

Jouw muziek heeft een flinke emotionele lading. Is er in de hedendaagse muziek genoeg oog voor echte emoties of heb je de indruk dat er te vaak ‘gespeelde’ emoties worden gebruikt?

Dat is een heel goede vraag, authentieke emotie versus gespeelde emotie. We leven in een wereld waar de focus heel sterk ligt op tegenstellingen in plaats van op gedeelde waarden of ervaringen. En je ziet dat ook weerspiegeld in muziek, ik zie soms artiesten die heel erg bezig zijn met gimmicks of met zaken waarvan ze veronderstellen dat ze ‘gepast’ zijn om te doen. Wat er van hen verwacht wordt op de één of andere manier omdat er bepaalde ongeschreven ‘genre-regels’ zijn die bepalen of je succesvol wordt of niet. Langs de andere kant zie ik toch ook veel muzikanten die zich ongelofelijk eerlijk en kwetsbaar opstellen, in alle mogelijke genres. Dus het is een beetje van de twee denk ik. Kijk, onze wereld gaat razendsnel vooruit en de technologische vooruitgang is onstuitbaar. AI is een enorme gamechanger en naast vele mogelijkheden boezemt het ook veel artiesten angst in. En net daarom denk ik dat mensen terug meer worden aangetrokken door authenticiteit. Ik geloof zelf nogal dat muziek die te veel focust op gimmicks en wat op dat moment ‘in’ is gedurende een korte periode veel succes zal hebben maar dat op de lange termijn die artiesten zullen overleven die erin slagen om ‘echt’ te zijn, net omdat er een diepere verbinding is. Authenticiteit zal altijd als overwinnaar uit de strijd komen, daar geloof ik rotsvast in. Sylvaine gebruikt geen trucjes of gimmicks, we proberen heel eerlijk te zijn in wat we doen en wat we brengen.

Hoe werkt dat voor jou persoonlijk? Is muziek maken een vorm van persoonlijke catharsis of zie je het als een vorm van groepstherapie voor het publiek?

(Nadrukkelijk) beiden! Natuurlijk is het voor mezelf een manier om met bepaalde gevoelens om te gaan maar ik hoop wel dat mensen die gevoelens ook bij zichzelf herkennen en zich gezien voelen. Het gaat voor mij dan soms over zeer specifieke situaties maar de emoties die eruit voortvloeien zijn hopelijk universeel en herkenbaar en daar kunnen mensen hun eigen ervaringen aan vasthangen. Het start eigenlijk als een zeer egoïstische reis in het begin want het vertrekt uit een nood die IK voel om mezelf uit te drukken en met zaken om te gaan. Maar vanaf het moment dat het op plaat gezet is en ter wereld komt wordt het iets collectiefs en kan het als catharsis dienen voor heel veel mensen die zich erin herkennen. Dus, eerst zelfzorg, dan groepstherapie (glimlach).

Laten fans soms weten wat jouw muziek met hen doet? En wat was de meest beklijvende reactie?

Dat doen ze zeker! Er zijn heel veel mensen die na een show komen vertellen welke impact mijn muziek op hen heeft gehad en dat is altijd een beetje een surrealistische ervaring voor mij omdat ik gewoon niet kan geloven dat mensen naar mijn muziek luisteren (schaterlach). Ik ben niet meteen de persoon met het meeste zelfvertrouwen dus ik verbaas me er nog altijd over dat het mensen zo raakt. Er zijn zoveel mooie verhalen en momenten, mensen nemen ook de moeite om hun verhaal uit te schrijven via mijn sociale media. De dingen die het meest bijblijven zijn bijvoorbeeld mensen die vertellen hoe een bepaald nummer van mij hun leven heeft gered omdat ze ernaar luisterden net op het moment dat hun leven er op z’n donkerst uitzag maar dat ze dankzij het nummer de keuze hebben gemaakt om toch vol te houden. En ik denk dan; nee, jij hebt jezelf gered, maar ik ben wel dankbaar dat mijn bijdroeg aan die beslissing. Er is ook…euhm… wacht, ik moet even proberen niet te emotioneel te worden nu. Er was een vrouw in de VS die me opzocht na een show tijdens onze tweede tournee daar. Ze vertelde mij dat haar grootmoeder recent in het ziekenhuis was beland en daar ook zou sterven. Om de één of andere reden had ze besloten om mijn zachtere nummers voor haar grootmoeder te spelen. Mijn albums werden dus eigenlijk de soundtrack bij een levenseinde en telkens de vrouw nu mijn albums speelde had ze warme herinneringen aan haar grootmoeder. Als je zo’n berichten krijgt, dan springen de tranen in je ogen. Maar het kan ook de hele andere kant opgaan, ik ken mensen die mijn muziek speelden om hun kleuters rustig te krijgen dus blijkbaar spreek ik alle generaties aan. Maar het went nooit.

We leven in turbulente tijden en mensen hebben nood aan een anker in hun leven. Kan muziek op dat gebied de plaats van religie innemen?

Wow, alweer een heel goede vraag! Zou dat niet fantastisch zijn? Dat zou toch veel gezonder zijn dan georganiseerde religie. En eerlijk, ik denk dat kunst dat kan, ik spreek dan over alle vormen van kunst en niet alleen over muziek. Kunst kan zekerheid bieden in onzekere tijden en zin geven aan het bestaan, het is vredevol en betekenisvol en geeft antwoorden in een steeds maar complexere wereld. Kunst als kompas om de weg te vinden in dit woelige bestaan. Ik zou dus heel blij zijn als muziek erin slaagt om georganiseerde religie te vervangen ondanks het feit dat ik spiritualiteit heel belangrijk vind.

Sylvaine schippert voortdurend tussen brutaliteit en kwetsbaarheid, was dat een bewuste keuze of is het spontaan zo gegroeid?

Een beetje van beiden. Ik hou zelf heel erg van muziek die dingen samenbrengt die ogenschijnlijk onverenigbaar zijn, harmonie en disharmonie die een huwelijk aangaan. Het harde en het zachte, het mooie en het lelijke, het zware en het lichte, ….  Het ene kan niet bestaan zonder het andere en net door ze te combineren versterken ze elkaar. En het was wel een bewuste keuze om iets te creëren dat al die perspectieven verkent. Langs de andere kant is het ook het logische gevolg van het onderzoeken van mijn eigen emoties. Wanneer ik bijvoorbeeld schreeuw of krijs is dat geen uitdrukking van woede, want woede ken ik eigenlijk niet, maar ik doe het wel omdat cleane vocals op dat moment ontoereikend zijn om de urgentie van die emotie op dat moment uit te drukken. Alsof woorden op dat moment niet genoeg kunnen uitdrukken hoe belangrijk iets is en hoe diep ik het beleef en dus krijs ik om er de volle aandacht op te trekken.

Ik wil even stilstaan bij de laatste EP Eg Er Framand. Wat was jouw focus op dit album en welke logica heb je gevolgd?

Deze EP bestaat uit 3 nieuwe nummers en mijn interpretatie van 3 oorspronkelijke Noorse folknummers. Van die laatste drie weten we eigenlijk niet exact waar ze vandaan komen. Het nummer Eg Veit I Himmelrik Ei Borg is een van de bekendste Noorse folkstukken aller tijden en het is al door heel veel mensen in hun versie opgenomen. De twee andere Dagsens Auga Sloknar Ut en Eg Er Framand zijn wat minder bekend in Noorwegen maar raakten mij heel erg toen ik ze voor de eerste keer hoorde. Zeker Eg Er Framand, toen ik dat voor de eerste keer hoorde was ik volledig getraumatiseerd in de best mogelijke manier (lacht). Het voelde erg aan als ‘mijn’ song, alsof het speciaal voor mij was geschreven. Ik heb wel de woorden God en Jezus geschrapt in mijn versie, ik ben zelf niet gelovig en ik vond het getuigen van weinig respect ten opzichte van mensen die wel geloven om die woorden te gebruiken. Ik heb ze vervangen door ‘licht’ en ‘wezens’ omdat dat dichter aansluit bij mijn eigen spiritualiteit. De reden dat ik deze songs heb opgenomen is omdat ik al heel lang iets wilde doen met Noorse folk maar heel lang geïntimideerd was omdat het zo’n belangrijke songs zijn voor onze traditie en cultuur. Daar speel je niet zomaar mee, ik was bang om het niet goed genoeg te doen dus heb ik er vele jaren mee gewacht. Maar in 2023 dacht ik, fuck it, ik loop nu al zolang met dit idee rond, ik ga het gewoon doen. Dus kocht ik wat microfoons, trok mij terug in een kerk en nam ze in een week tijd op.

Wat is het achterliggende thema op Eg Er Framand?

Net zoals bij andere Sylvaine albums draait het heel erg rond spiritualiteit. De drie traditionele nummers zijn allemaal geboren uit de christelijke traditie maar ik heb ze aangepast aan de manier waarop ik in het leven sta. Het centrale thema is het comfort dat je voelt wanneer je weet dat er meer is dan het leven dat we nu leven. En ook het verlangen naar de plaats waar we volgens mij echt vandaag komen. Kijk, het voelt altijd raar om mijn visie op spiritualiteit in woorden om te zetten, net daarom probeer ik het via muziek te doen. Het komt neer op de disconnectie die we voelen als spirituele wezens van het licht die noodgedwongen en tijdelijk het menselijke avontuur aangaan. Neem nu de song Eg Er Framand, wat zoveel betekent als ‘ik ben een vreemdeling’. Ik heb nog nooit zo’n diepe connectie tussen mijn eigen overtuigingen en muziek gevoeld als bij dit nummer omdat het heel goed uitlegt hoe ik naar de wereld kijk. Opnieuw ga ik proberen in woorden uit te leggen want eigenlijk niet uit te leggen valt. Ik ben ervan overtuigd dat wij allemaal wezens van het licht zijn die vanuit eenzelfde plaats naar de aarde zijn gezonden om hier tijdelijk het menselijk bestaan te leven. Ons lichaam is daarbij een soort auto met onze ziel aan het stuur. En net omdat we van die andere plaats komen zijn we in zekere zin allemaal vreemdelingen op deze wereld. Dit is niet onze thuis, dit is gewoon een tussenstation waar we halthouden om te leren over het leven, over liefde, over pijn, …. Daarnaast, door dit te geloven heb ik mij als individu ook altijd vreemd gevoeld ten opzichte van anderen. Wanneer ik mensen dit probeer uit te leggen bekijken ze me soms met een blik van ‘wat is er mis met jou’? Je mag Sylvaine dus echt wel beschouwen als een project waarin ik dit probeer uit te leggen en daarnaast is het ook, een spiritueel ontwaken voor mezelf geweest.

Jouw albums volgen dus ook jouw persoonlijke evolutie?

Jazeker, je kan mijn albums bijna beschouwen als een soort muzikaal dagboek over mijn persoonlijke reis. Daar ben ik zeker niet uniek in, ook andere artiesten doen dat. Elk album is een soort getuigenis van wie ik was op het moment van de opname. Spiritualiteit zal altijd de rode draad zijn door elk album maar daarnaast is het ook een momentopname van dingen die op dat moment in mijn persoonlijk leven gebeurden. Mijn eerste album Silent Chamber, Noisy Heart ging nog heel erg over mijn persoonlijk isolement en mijn zoektocht naar de verklaring voor de leegte en het verlangen dat ik diep in mij voelde. Bij het tweede album was ik net verhuisd naar Frankrijk en daar ervaarde ik een compleet nieuw gevoel van eenzaamheid omdat ik in een heel nieuwe plaats terecht kwam waar ik zelfs de taal niet kende, een soort extra laag aan het isolement zeg maar. Op het derde album was ik eerder een observator van de wereld en stelde ik mij vragen over de menselijke behoefte om elkaar pijn te doen, schijnbaar zonder duidelijke reden. Nova ging dan weer over een heel specifieke situatie in mijn leven waarbij ik een verlies te verwerken had en door een rouwproces ging en op hetzelfde moment ging heel de wereld door een rouwproces omwille van COVID. Het nieuwe album waaraan ik nu aan het werken ben zal dan gaan over de webergeboorte na al die gebeurtenissen.

Is het dan niet vreemd om vandaag live nummers te brengen die geschreven zijn in een andere periode, toen je een ander persoon was dan nu? Om die ‘oude’ gevoelens te herbeleven?

Dat is het zeker! Wat ik wel heel leuk vind is dat wanneer je een song schrijft over een heel welbepaalde gebeurtenis of persoon, en je dat nummer later brengt, het opeens een heel nieuwe betekenis krijgt. Het gaat plots niet meer over dat ene ding van toen maar het is ook toepasbaar op nieuwe dingen of het verandert naar interpretatie. Het is toch fantastisch dat muziek een levend iets. Ik sta soms op het podium en breng dan een nummer dat jaren oud is en plots overvalt mij het besef: dit nummer heeft ineens een heel andere betekenis of lading voor mij. Het nummer blijft heel relevant maar ik vertel er een heel ander verhaal mee dan oorspronkelijk. Het is even vreemd om interviews te geven over een album wanneer je daar eigenlijk al een jaar klaar mee bent, zelfs op die tijd zijn de dingen al veranderd. En dan moet je proberen terug te gaan en te herbeleven wie je op dat moment was. Maar ook als live-performer heb ik een grote weg afgelegd en een evolutie doorgemaakt. In het begin was ik heel onzeker over mezelf en had ik er zelfs moeite mij om mijn eigen stem te horen. Doorheen de jaren bouw je dan ervaring op tot je tot een punt komt waarbij je jezelf ook echt als een artiest en performer gaat beschouwen en ook dat speelt hierin mee. Ik ben eindelijk op het punt gekomen dat ik tegen mezelf kan zeggen: ‘je hebt het recht om hier te staan’, want daar worstelde ik in het begin heel erg mee. Goede vraag alweer!

Hoe waren de reacties eigenlijk op die EP, want je liet toch een iets ander geluid horen?

Daar was ik eerlijk gezegd een beetje bang voor. Al mijn albums hebben altijd al wel folkelementen bevat maar op deze EP ben ik wel een stap verder gegaan en ik wist niet goed hoe dat ging vallen bij het publiek. Je weet op voorhand dat er een heel aantal mensen zullen zijn die het te soft vinden of heel het spirituele verhaal minder weten te appreciëren. Maar tot mijn verbazing heeft mijn publiek dat album echt omarmd en heb ik er ook een heel nieuw publiek bij gekregen, mensen die geen idee hadden van wie ik was of wat ik deed. Misschien dat die laatste groep wel enigszins geschrokken is wanneer ze na de drie traditionele nummers mij plots horen schreeuwen (lacht). Eerlijk gezegd heb ik zeer weinig slechte reacties gehad wat eigenlijk verbazingwekkend was.

Je bent net terug van een tour die je naar Australië, Nieuw-Zeeland en Azië bracht, hoe was die tour? En is daarmee jouw bucketlist afgevinkt?

Ik heb inderdaad flink wat zaken kunnen schrappen op mijn lijstje, dingen waar ik al jaren stiekem van gedroomd had. Al als tiener had ik de droom om ooit door Azië te touren en eindelijk is het werkelijkheid geworden. Stel je voor, ik heb in Tokio kunnen spelen, mijn absolute favoriete stad, en dat op mijn verjaardag. Ze hadden zelfs een verjaardagstaart voorzien op het podium, mijn hemel, ik heb zoveel gehuild die avond, zowel op het podium als ernaast. Ik ben zo’n gevoelig meisje (lacht)! Die twee opeenvolgende tours waren waarschijnlijk de beste die ik tot nu toe heb gehad. Er zit natuurlijk dat extra laagje op doordat het soms afgelegen of heel exotische streken waren en dat zelfs daar mensen te vinden zijn die jou willen zien en openstaan voor het verhaal dat ik wil brengen. In Australië opende ik voor Eivor, één van de mooiste personen en projecten op deze wereld. Ik deed dat toen als solo-artiest en dat was best wel intimiderend omdat je helemaal in je eentje speelt vlak voor een volledige band die daarna op het podium komt. Je vraagt je dan wel af of mensen staan te wachten op een meisje dat met haar gitaar wat trieste liedjes komt brengen. Maar ze stonden er blijkbaar toch voor open. Dus ja, het was geweldig, ook naast het podium omdat je al die ongelofelijke nieuwe plekken op deze wereld mag ervaren en ontdekken.

Was er sprake van een cultuurschok of bleek het publiek toch universeler dan gedacht?

In Australië en Nieuw-Zeeland was het publiek heel erg gelijkend op wat we hier kennen maar Azië was een heel ander verhaal omdat mensen er op een heel andere manier reageren op muziek. Neem nu China, dat land wordt hier in de Westerse media altijd vrij negatief afgeschilderd maar het is één van beste ervaringen uit mijn leven geweest. Het viel mij wel op dat de mensen daar heel erg ‘in’ de muziek zijn maar hun emoties op een compleet andere manier uitdrukken dan we hier gewend zijn. Ik herinner mij vooral een show in Chengdu waar ik het gevoel had dat de manier waarop het publiek de show beleefde en wij op het podium compleet verschillend was, alsof de uitwisseling van energie ontbrak. Ik vroeg me na de show oprecht af of ze het nu verschrikkelijk of fantastisch vonden want ik had niet de indruk dat ik die avond het publiek kon ‘voelen’. En dan ontmoet je de fans na de show en blijken ze heel enthousiast te zijn maar blijkbaar is het publiekelijk uiten van emoties bij hen totaal verschillend ten opzichte van wat we in Europa gewend zijn. Ik weet niet of je echt van een cultuurschok kunt spreken maar we moesten er zeker aan wennen. Nu, wie ben ik om mensen te dicteren hoe ze zich moeten voelen? Als ze maar iets voelen, op welke manier ze dat ook willen of kunnen uiten.

Zou je deze tour dan omschrijven als het absolute hoogtepunt van Sylvaine tot nu toe?

Ik denk het wel. Er waren zoveel momenten die mij eeuwig zullen bijblijven; de uitverkochte show op mijn verjaardag in Tokio, of de eerste show in China op het CAN festival in Zhoushan -een soort Chinees Coachella- met een gigantische productie en een enorm publiek, … van die momenten dat je halverwege de show even jezelf in de arm moet knijpen om je ervan te overtuigen dat het wel degelijk echt aan het gebeuren is. Maar als ik heel eerlijk ben is misschien het belangrijkste moment in mijn carrière terug te vinden helemaal in het begin, bij het maken van mijn eerste album. Het feit dat ik mezelf toen heb kunnen overtuigen dat ik een album kon en mocht maken, dat ik mezelf dat toeliet, dat heeft alles veranderd. Ik heb toen alles zelf gedaan, tot en met de productie, terwijl ik nog op de universiteit zat. Werkelijk alles heb ik toen al doende moeten leren maar ik heb het wel gedaan en misschien is dat wel de mooiste herinnering binnen Sylvaine omdat dat alles in gang heeft gezet.

Onvermijdelijk moeten we dan ook vragen wat de slechtste herinnering is…

Oh, nu stel je me weer voor een onmogelijke keuze (schaterlacht)! Als ik heel eerlijk ben, en ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn, moet ik ook naar een recente gebeurtenis gaan. Want één van de slechtste shows vond ook plaats in China. Ik ga niet vertellen waar het was want ik wil de beleving van mensen die er aanwezig waren niet verpesten. Het komt erop neer dat er heel wat technische problemen waren tijdens de show maar meestal weet ik daar ondertussen wel mee om te gaan omdat zo’n dingen nu eenmaal gebeuren, we blijven tenslotte mensen. Maar die dag lukte dat niet want hoe meer ik probeerde om in de show te komen en mijn best te doen om een connectie te maken, hoe meer problemen er opdoken. Er was ook iemand anders bij betrokken die een fout maakte en dat had directe gevolgen op mij, hoe ik mij voelde en op mijn performance. Als we als headliner spelen hebben we een heel klassiek ritueel waarop we van het podium gaan en terug opkomen, iets waarvan ik gezworen had het nooit te doen, maar kijk, ik doe het toch, hypocriet (lach). Toen we die avond van podium gingen keek ik naar mijn muzikanten met een blik van ‘sorry gasten, ik heb het geprobeerd maar vanavond was het gewoonweg niet goed genoeg’. Backstage heb ik mij nog zitten afvragen, ben ik echt van de andere kant van de wereld naar hier gekomen om zo’n slechte show te spelen? Ik was echt teleurgesteld in mezelf en had het gevoel dat ik het publiek in de steek had gelaten. Mensen uit mijn omgeving hebben nog geprobeerd om het te relativeren maar ik voelde mij diep mislukt.

Laten we nu naar de toekomst kijken, met wie hoop je ooit nog samen te werken of te touren?

Mijn god, hebben jullie er plezier in om mij constant keuzestress te bezorgen (schaterlach)? Laat ik al eens beginnen met wat er op dit festival op de affiche staat; Youth Code vind ik heel cool, met Faetooth die zondag spelen zou ik graag wel eens samenwerken maar zelfs Author & Punisher. Wat een monster van een band! Ik zou met veel plezier mijn stem lenen aan een projectje met hen. Als we dan verder kijken zou ik graag iets doen met Chelsea Wolfe of met mijn goede vriendin Emma Ruth Rundle, een tournee met Wardruna, … ik vergeet waarschijnlijk nog een miljoen andere bands en mensen waarmee ik graag zou samenwerken, de keuze is onmogelijk. Maar als ik dan echt mag dromen zie ik wel iets in Smashing Pumpkins of Slowdive maar misschien is dat iets te mainstream voor ons. Mag ik ook mensen terug uit de dood laten verrijzen? Want als dat zou kunnen zou ik meteen op tour gaan met Type O Negative, mijn favoriete band aller tijden. Oh, er zijn er zoveel maar mijn brein is aan het smelten in deze warmte dus ik ben er heel veel aan het vergeten.

Wat staat er voor Sylvaine zelf nog te gebeuren in afzienbare tijd?

Momenteel ben ik volop bezig aan mijn vijfde full album, de opnames zijn letterlijk nu gaande dus dat neemt het meeste van mijn tijd in beslag dezer dagen. Dat verklaart ook meteen waarom we in de komende periode maar een beperkt aantal optredens doen want wie had gedacht dat je om een album op te nemen best meer dan twee dagen op dezelfde plaats blijft (schatert het uit)! Eens het album klaar volgt er uiteraard een tour en eigenlijk zijn onze plannen al uitgetekend tot eind 2028 maar veel mag ik daar nu nog niet over prijs geven.

Heb je nog een laatste boodschap aan de mensheid?

Ja, vergeet niet te hydrateren (lacht)! Bedankt voor het lezen van dit interview, dat apprecieer ik nog altijd enorm. Blijf luisteren naar muziek, het is één van de meest waardevolle dingen in dit leven en als mijn muziek daar een deeltje van mag zijn dan ben ik jullie enorm dankbaar. En als fans mij een boodschap willen sturen dan kan dat altijd via Instagram waar ik al hun berichten met veel plezier lees. Oh ja, en ik zit nu ook op TikTok, alhoewel ik daar als 35-jarige veel te oud voor ben, maar blijkbaar moet je daar zitten als je serieus genomen wil worden vandaag (grinnikt). Wil je Sylvaine via streamingdiensten ontdekken dan mag dat uiteraard maar onthou dat wij daar als artiest weinig tot niets voor terug krijgen, dat wilde ik toch nog even gezegd hebben.

Hartelijk bedankt voor de tijd en openheid!