Live report Lorna Shore @ Vorst Nationaal - Janken op een blastbeat

Datum: 
vrijdag, 6 februari, 2026

Lorna Shore overstijgt moeiteloos de beperkingen van het genre en toont zich in Vorst Nationaal niet alleen een wereldband maar ook een verknipte therapeut.

Wij metalheads hebben nogal eens de neiging om te vergeten wat ‘extreem’ is. Waar we als puber nog behoorlijk van de kaart waren toen we voor de eerste keer deathmetal of grindcore tot ons namen zijn onze oren onderwijl zo getraind dat we zelfs binnen die genres kunnen aanduiden wat melodisch is en wat minder. Maar maak u geen illusies beste vrienden, wat wij beschouwen als behoorlijk verteerbaar is voor 99% van de mensen nog steeds takkeherrie en bijgevolg geheel ongeschikt als soundtrack bij communiefeesten en koffietafels.

Net vanuit dat onvermogen om nog objectief vast te stellen wat hard is maakte ik jarenlang de vergissing om ‘extreem’ als tegenpool te zien van ‘populair’. Bijgevolg heb ik mij lang uit een soort principieel standpunt afgezet tegen de toenemende populariteit van deathcore. De redenering die mijn brein daarbij foutief maakte was de volgende: ‘het is populair dus het KAN niet geschikt zijn voor een ‘echte’ metalhead zoals ik’. Maar principes zijn zoals scheten, wie ze te lang ophoudt wordt er uiteindelijk ziek van.

Want vergis u niet, deathcore is nog altijd een behoorlijk uitdagend genre voor mensen die niet thuis zijn in de metalscène, zelfs wanneer een volledige package van dat soort bands er in slaagt om zo goed als Vorst Nationaal te vullen. En ik weet dat we ons soms graag wentelen in de exclusiviteit van metal en de ontoegankelijkheid ervan voor Jan Modaal maar kan je er echt tegen zijn dat bands er in slagen om grote zalen te vullen en bovendien in één moeite door het publiek te verjongen en vervrouwelijken? De bovenste ring van Vorst Nationaal mag dan wel afgesloten zijn, het is duidelijk dat de bands die vandaag ten tonele verschijnen -en dan vooral de headliner- zalen als de AB al lang overstegen zijn.

Het Zweedse schorem van Humanity’s Last Breath hakt er vandaag de kop af en is meteen de moeilijkst te verteren maaltijd op het programma. De hoekige riffs, dissonante polyritmes en bijna wiskundig in elkaar gezette songs maken het een behoorlijk lastige rit om te volgen. Het lijkt wel alsof de band er een persoonlijke missie van heeft gemaakt om zo ontoegankelijk mogelijk te zijn. Het publiek lijkt dan ook eerder in verwarring dan in bewondering. Ongetwijfeld zijn er mensen die een muzikaal orgasme beleven bij zulk vertoon van instrumentbeheersing maar ik voelde dezelfde toenemende zenuwachtigheid die ik ervaar wanneer ik onverhoeds in contact kom met jazz. Doch, waarom zou u de oude zak in ondergetekende geloven, hun nieuwste single Godhood -die vandaag live gepresenteerd wordt- kan een goede introductie zijn indien u dit verder wenst te exploreren.

Shadow Of Intent tapt vervolgens uit een heel ander vaatje en dat is meteen te merken aan de toenemende respons vanuit het inmiddels volgelopen middenplein. De symfonische deathcore wist ons al zeer te bekoren tijdens hun passage in Sint-Niklaas en naar het schijnt was ook hun doortocht op Graspop een doorslaand succes. Wegens de nakende geboorte van zijn tweede kind moest vocalist Ben Duerr het Amerikaanse deel van de tournee nog verstek geven maar vandaag is de brulboei terug van de partij en dat kan enkel bijdragen aan de feestvreugde. In tegenstelling tot de setlist in Sint-Niklaas zijn vandaag enkele van de meest melodische songs in de schuif geborgen maar toch blijft het niet enkel bij grommen en blazen en wordt ons soms toch een bombastisch rustpunt gegund. De toeschouwers smullen en laten zich met weinig moeite overhalen om elkaar amicaal een doktersbezoek aan te smeren op de klanken van Flying The Black Flag, Mechanical Chaos en Feeding The Meatgrinder.

De volgende Amerikaanse band op de bill behoeft weinig introductie. Whitechapel is al jarenlang één van de vaandeldragers binnen de meer klassieke vorm van deathcore en die reputatie maakt dat het publiek reeds vanaf de eerste regels luidkeels 666 meebrult bij opener Prisoner 666. We hebben de band in het verleden al een paar keer aan het werk gezien en bij die gelegenheden was ons eindoordeel steevast: ‘niet slecht, maar een beetje saai’. De prestatie vandaag zal dat oordeel niet in grote mate bijstellen. Muzikaal zit het allemaal snor en qua strakheid is er geen zinnige opmerking te maken maar halverwege de set slaat toch het gevoel van verveling toe. Het meest recente album Hymns In Dissonance wordt met vijf nummers ruimschoots bediend. Naast de genoemde opener en het titelnummer passeren ook nog A Visceral Retch, Bedlam en Hate Cult Ritual de revue. Pas daarna wordt teruggegrepen naar ouder werk. The Somatic Defilement en Prostatic Fluid Asphyxiation uit het debuutalbum worden begroet als oude vrienden. Met This Is Exile wordt de set naar ieders tevredenheid afgesloten maar echt bekeerd zijn we ook vandaag niet.

Een gigantisch doek waarop het logo van Lorna Shore indrukwekkend prijkt wordt vervolgens voor het podium gehesen en je voelt de elektrische lading in de zaal opbouwen. Wanneer de zaallichten uitgaan zoekt die overtollige energie een uitweg en als Total Eclipse Of The Heart uit de PA knalt wordt die hymne luidkeels meegezongen, een voorspel op wat komen gaat. De intro van Oblivion trekt aan, een oerschreeuw gorgelt door de zaal, het doek valt en Lorna Shore begint aan een onwaarschijnlijke veroveringstocht. De zaal kolkt als een woeste branding van zwetende lijven. Nog voor het eerste nummer ten einde is voelt iedereen al dat er vandaag magie in de lucht hangt.

Eén van de indicaties dat je als band stilaan richting sterrendom aan het groeien bent is het bezit van een hymne die de fans verbindt en tot ‘hun’ nummer gemaakt hebben. Unbreakable is die hymne van dienst voor Lorna Shore en iedereen voelt zich deel van een grote, licht dysfunctionele familie. De knallen die daarna War Machine aftrappen zijn zo luid en realistisch dat enkele mensen zich verschrikt omdraaien naar de uitgang, overtuigd dat de troepen van Poetin de zaal zijn binnengevallen. Tel daarbij de indrukwekkende visuals op de verschillende videoschermen naast de intense pyro en je krijgt een ervaring die behoorlijk ontregelend is. Vervolgens wordt het nieuwe album even verlaten voor Sun//Eater, duidelijk een publiekslieveling die wordt beloond met een indrukwekkende wall of death. Een voorlopig hoogtepunt.

Het ritme wordt vervolgens hoog gehouden met Cursed To Die en In Darkness maar het is met het daaropvolgende Glenwood dat Lorna Shore de sterfelijkheid overtreft. Wat een prachtnummer, wat een onwaarschijnlijk samengaan van emotie, bombast en pure agressie. Nooit gedacht dat ik het zou meemaken op een deathcore show maar wanneer zanger en publiek de zinsnede "Take me home. This pain is all I know" unisono brullen stromen er tranen over menig gezicht. Janken op een blastbeat, het is een vorm van emotionele ontlading die we nog niet kenden en waarvan we niet wisten dat we er behoefte aan hadden. Na zo’n ontregelende ervaring heeft iedereen behoefte aan een brutaal tegengif om de waterlanders te verdrijven en Prison Of Flesh is daarvoor het ideale medicijn. Het is een medicijn met korte werking want ook de Pain Remains trilogie heeft een flinke emotionele lading en opnieuw zie je die onwaarschijnlijke mengeling van gevoeligheid en brutaliteit waardoor heftig moshen tegelijk zeer toepasselijk als geheel misplaatst aanvoelt.

De band verlaat vervolgens het podium en als bevel gaan alle ogen richting horloges en smartphone. Dit kan toch niet? Het is toch onmogelijk dat we al anderhalf uur verder zijn? Maar in tegenstelling tot het menselijk brein laat Vadertje Tijd laat zich niet in de luren leggen. Het bewijst andermaal hoe Lorna Shore er vandaag in geslaagd is om enkele duizenden mensen te katapulteren naar een alternatief universum waar tijd irrelevant is en samenhorigheid ons transformeert naar één bewustzijn. Veel tijd om  te contempleren over de relativiteit van tijdsbeleving is er echter niet want het podium verandert in een vlammenzee voor de onvermijdelijke toegift To The Hellfire. Brullend, krijsend en snuivend komt er zo een einde aan een avond die nu al een gooi doet naar ‘concert van het jaar’.

Setlist Lorna Shore:
1. Oblivion
2. Unbreakable
3. War Machine
4. Sun//Eater
5. Cursed To Die
6. In Darkness
7. Glenwood
8. Prison Of Flesh
9. Pain Remains I: Dancing Like Flames
10. Pain Remains II: After All I’ve Done, I Dissappear
11. Pain Remains III: in A Sea Of Fire
Toegift: To The Hellfire

Bekijk alle foto's hier.

Categorie: 

Beluister onze Spotify GigView on tour playlist!