Live report Pelagic Fest 2026: zaterdag 29 augustus
Dag twee van het festival van het Berlijnse platenlabel Pelagic Records. Opnieuw een dag waar gevestigde waarde en opkomende bands de twee podia zullen betreden. Bands die vooral een connectie hebben met postmetal maar ook loodzware riffs tot shoegaze, psychedelica, darkjazz en experimentele elektronica. Voor elk wat wils dus.
In de voormiddag hadden we de unieke gelegenheid om een pre-listening mee te maken van Solaris, het nieuwe album van The Ocean. Dit in het gezelschap van de volledige band. Uiteraard was dit een mooie meevaller, alwaar het grote publiek nog tot 26 september op moet wachten. Met alvast een prachtige voormiddag kon de rest van de dag alvast niet meer stuk.
Maar terug naar het festival. De Franse band Hanry mocht de tweede dag openen en kon hun eerste album presenteren aan het al opgekomen publiek. Hanry is een filmische reis die tegelijkertijd introspectief, meeslepend en zorgvuldig samengesteld is. Ze beginnen in stilte en ontvouwen zich langzaam, onverbiddelijk, tot iets groots en stralends. Ook het gebruik van een snuifje elektronica wakkert dit gevoel nog meer aan.

Volgende op de affiche is Norna. Een collectief bestaande uit Zwitsers en Zweden. Zij brengen posthardcore en voor wie nog niet goed wakker was, of ingedommeld bij de vorige band, zal het nu wel geweest zijn. Een letterlijke wall of sound. Waar normaal gezien we drie man op het podium plegen te zien, waren ze nu maar twee man sterk. Misschien is dit ook de reden dat er nogal veel niet live werd gespeeld en een laptop tot één van de podiumattributen hoorde.

Bij The Devil’s Trade deden ze dan de omgekeerde bewerking. Hoewel Dávid Makó nog steeds trouw is aan zijn roots als soloartiest en in zijn eentje hartverscheurende melodieën vol duisternis en schoonheid ten gehore brengt, had hij behoefte aan een uitbreiding van zijn muzikale universum en bracht hij dus een volwaardige band mee. Wat resulteerde in een eerste hoogtepuntje van de dag.

Het Zwitserse kwartet Zatokrev heeft een eigen, unieke muzikale weg bewandeld met een onmiskenbare, krachtige sound. Geïnspireerd door alle denkbare hoogte- en dieptepunten van extreme muziek, maar ook door de meest esoterische folk en authentieke soulmuziek, heeft Zatokrev een amalgaam gecreëerd van steeds evoluerende vibratie-energie. Spijtig van dat technische euvel halfweg de show, want we kregen een strakke show met postmetal die soms beïnvloed werd door sludge- en doom-invloeden.

Het Franse kwartet Lost in Kyiv maakt een geluid dat filmische ambitie, elektronische precisie en rauwe live-energie combineert tot iets dat onmiskenbaar van hen is en nam ons van begin tot einde mee naar andere sferen. Op het ene moment dromerig en op een ander iets ritmischer, zoniet dansbaar. Hun nieuwe album, We’ll All Going To Be Fine, werd integraal gespeeld, met toevoeging van een paar oudere tracks. Lost In Kyiv mag ook wel op het lijstje van hoogtepunten van dit festival.

Ook vandaag staat er een Belgische band op de affiche, het Leuvense Slow Crush. Een meeslepende, rauwe shoegaze-band die speelt met de esthetiek van contrasterende geluiden. Zwaar als een sombere droom, maar tegelijkertijd rustgevend levendig. De kwetsbare, zachte, zwevende stem van Isa, onder lagen grungy shoegaze-doordrenkte noisepop, op zoek naar een toevluchtsoord in een verrotte wereld. Slow Crush putte vooral nummers uit hun in 2025 verschenen album Thurst, maar ook een nummer uit Hush (2021). Drie tracks kregen we uit Aurora (2018), waaronder afsluiter Glow.

Nog een band met een nieuw album onder de arm is Oh Hiroshima. Net zoals bij Lost In Kyiv horen we hier ook atmosferische klanken, prachtige melodieën en een flinke dosis melancholie. Maar bij Oh Hiroshima krijgen we geregeld vocalen erbij. Dit Zweedse duo was live uitgebreid tot een kwartet, wat het livegebeuren een extra dimensie gaf. Uiteraard was de hoofdbrok van de set voorbestemd voor het nieuwe album, And The Dead Tree Gives No Shelter, maar ook het vroegere werk kwam aan bod, zoals het prachtige Wild Iris en afsluiter Drones. Nog een band voor op het lijstje hoogtepunten.

Sinds vorig jaar lassen ze op de tweede dag een food-break in, waarbij er geen optredens zijn en iedereen rustig kan eten of pauzeren zonder iets te missen. Maar eenmaal die voorbij was, was het tijd voor misschien wel het speciaalste of verrassendste optreden van Pelagic Fest, Otay: Onii. Frontvrouw (en ook enig lid) is Lane Li, die we op vrijdag ook al zagen bij The Ocean als nieuwe vocaliste. Nu dus met haar eigen project. Op het podium: twee laptops (een voor muziek en één voor projecties), een keytar (gitaarpiano) en Lane Shi met een headphone set, that’s it. Bij het eerste nummer duikt ze direct de zaal in, waarna ze compleet in de duisternis verdwijnt. De muziek is zeer experimenteel, noisy, soms poppy en soms extreem, zodat we na de show een beetje verward achterbleven met het gevoel van: wat moeten we hier nu van denken?

Na een afwezigheid van 10 jaar herenigde het Nederlandse The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble zich voor een eenmalig concert in Berlijn, maar kijk, ondertussen is er al terug een album verschenen. En nu dus op Pelagic Fest. The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble neemt je mee op een donkere, psychedelische trip. De jazzinvloeden klinken live iets minder jazzy dan op de plaat, maar toch wel speciaal om muziek te horen die geïnspireerd is op jazz, ook al horen we geregeld een beetje triphop. Maar toch wel ook een uitschieter.

Afsluiter van de kleine zaal was voor AA Williams. Vrouwen hebben dit weekend al een grote rol gespeeld en dan mag de in Londen woonachtige, klassiek geschoolde multi-instrumentaliste en zangeres A.A. Williams nog eens afsluiten. Met een sound die laveert tussen post-rock, neoklassiek en donkere folk creëerde ze een intensiteit die we bij de vorige bands wat misten. Blijkbaar waren veel mensen geïnteresseerd in deze dame, want lang vooraf stonden ze aan het podium reeds te wachten. Uiteraard kreeg haar zeer recente album, Solstice, de meeste aandacht, waardoor het misschien allemaal een beetje onbekend overkwam. Een kippenvelmoment kregen we nog bij de twee afsluiters Melt en Evaporate.

Maar de absolute afsluiter van Pelagic Fest was weggelegd voor het Franse Slift. Met hun psychedelische stonerrock zorgden ze ervoor dat we nog eenmaal compleet loos konden gaan. De zeer compacte opstelling op het podium zorgde er ook voor dat er niet veel gebeurde op het podium, zodat we ons volledig konden concentreren op de muziek en de geprojecteerde visuals. En terug ook met een nieuw uitgebracht album onder de arm, was een groot deel van de set natuurlijk opgedragen aan Fantasia. Maar het oudere werk werd niet vergeten, zoals Ilion en Nimh. Afgesloten werd er met Secret Mirror uit het recentste album.

En daarmee sloot ook Pelagic Fest 2026 af. Twee dagen met bands die voornamelijk bij het Berlijnse label zijn getekend, maar ook met een paar niet-getekende. Een mooie mengeling die het aanwezige publiek duidelijk wist te bekoren. Wij kijken alvast uit naar de volgende editie.
Beluister onze Spotify GigView on tour playlist!